แสงยามเช้าสอดผ่านรอยแยกของม่านทึบแสง ทาบเส้นบางเฉียบบนพรม
เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังมาจากนอกห้องนอนใหญ่
เฉินฟ่างกดเสียงต่ำรายงานผ่านบานประตูหนา
"คุณจิ้น สองคนจากตระกูลหลินมาถึงแล้ว รออยู่หน้าประตูใหญ่"
จิ้นหานสวินจ้องคนบนเตียงที่ยังหลับใหล เส้นเลือดบนขมับปูดโปน
เขาขยับร่างสูงใหญ่ช้า ๆ ค่อย ๆ ดึงมือข้างที่ถูกหลินลั่วหร่วนกำไว้ทั้งคืนออก
แต่เพียงปลายนิ้วพ้นจากอุ้งมือเล็กนั้น หลินลั่วหร่วนก็กระสับกระส่าย หดตัวเข้าหากัน
เขาซุกใบหน้ากับหมอนอย่างลนลาน แขนเรียวเล็กสองข้างยื่นออกจากผ้าห่ม คว้าไขว่กลางอากาศ
"อย่า..."
เสียงสะอื้นแผ่วเบาทำให้จิ้นหานสวินปวดใจยิ่งนัก
เขาทรุดนั่งลงที่เดิม
ห่อมือน้อยที่ปลายนิ้วเย็นเฉียบกลับมาไว้ในอุ้งมืออีกครั้ง
"พี่อยู่นี่ พี่ไม่ไปไหน"
น้ำเสียงอ่อนโยนเป็นพิเศษ
ขนตาที่ยังมีหยดน้ำตาของหลินลั่วหร่วนกระพือสองสามครั้ง ก่อนจะลืมดวงตาที่คลอไปด้วยไอหมอกขึ้นช้า ๆ
เขายังไม่ตื่นเต็มที่ ได้แต่จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมอย่างเหม่อลอย
จิ้นหานสวินโน้มเข้าไปใกล้ ซุกคลอเคลียเส้นผมนุ่มละเอียดบนศีรษะของหลินลั่วหร่วน
"พี่ปลุกเจ้าตื่นหรือ"
หลินลั่วหร่วนหดคอเล็กน้อย ไม่กล้าตอบ ได้แต่ซุกหน้าลงในผ้าห่มให้ลึกขึ้น
จิ้นหานสวินหันไปมองเฉินฟ่างที่แง้มประตูไว้เล็กน้อย
"ไปเรียกฮั่วอวิ๋นเข้ามา"
"นายไปจัดการไอ้พวกส่งเสียงเห่าหอนหน้าประตูนั่น"
"ไปฟังมาว่าพวกมันจะเรียกร้องเงินเท่าไหร่เพื่อซื้อชีวิตตัวเอง"