หยดน้ำในดวงตาของหลินลั่วหร่วนยิ่งท่วมท้นมากขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อครู่บนระเบียง เขาถูกห่อหุ้มอย่างมิดชิด แทบไม่โดนลมเลยสักนิด
แต่พี่ชายแต่งตัวบางเบามาก แถมยังคอยบังลมให้เขาตลอดเวลา
“พี่ชายโดนลมจนไม่สบายหรือเปล่า ตัวพี่ร้อนจังเลย... อาการป่วยประหลาดต้องกำเริบหนักขึ้นแน่ ๆ!”
เสียงของหลินลั่วหร่วนเจือด้วยน้ำเสียงสะอื้นอย่างหนัก มือทั้งสองข้างลูบคลำไปทั่วอกที่ร้อนระอุของจิ้นหานสวินอย่างลนลาน
“หร่วนหร่วนจะไปเอาน้ำมา! หมอฮั่วบอกว่าดื่มน้ำแล้วจะหาย...”
เขาร้อนรนจนเตะขาสองข้างไปมาบนเตียงอย่างเปะปะ ดิ้นรนพยายามจะลุกขึ้น
เหงื่อบาง ๆ ผุดซึมขึ้นบนหน้าผากของจิ้นหานสวิน
เดิมทีเขาเพียงต้องการจูบธรรมดา ๆ แต่ด้วยสภาพร่างกายของเด็กดีในตอนนี้ ไม่อาจทนรับการรบกวนที่แท้จริงได้เลย
ต้องถอยห่างในทันที
จิ้นหานสวินข่มกลั้นความร้อนรุ่มที่เกือบจะทำให้คนเป็นบ้าไว้อย่างสุดกำลัง มือข้างหนึ่งยันเตียง เตรียมพลิกตัวลงจากเตียง
“เด็กดีอย่าไป พี่ไม่ดื่มน้ำ”
“พี่จะไปห้องน้ำ เด็กดีนอนอยู่ในผ้าห่ม อย่าออกมานะ”
พูดพลาง จิ้นหานสวินก็ทำท่าจะลุกขึ้น เดินไปทางห้องน้ำ
“ไม่ได้!”
หลินลั่วหร่วนกำข้อมือของจิ้นหานสวินไว้แน่น ร้อนรนจนน้ำตาหยดติ๋ง ๆ ลงมา
“พี่ชายป่วย พี่ชายไปไม่ได้ หร่วนหร่วนจะรักษาพี่ชาย!”
คำพูดที่ปกป้องอย่างสุดตัวและดื้อรั้นนี้ ทำลายการควบคุมตนเองของจิ้นหานสวินลงอย่างสิ้นเชิง
เขาก้มหน้ามองดวงตาใสซื่อที่ร้อนรนจนน้ำตาคลอคู่นั้น
และข้อมือเรียวเล็กที่เกร็งสั่นเล็กน้อยเพราะออกแรงมากเกินไป