จิ้นหานสวินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขากอดหลินลั่วหร่วนที่ยังไม่ทันตั้งตัวด้วยแขนข้างหนึ่ง เอี้ยวตัวคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา
ข้อความสั้นเด้งขึ้นมาทันที
ผู้ส่ง: เหยียนเหย่
ข้อความมีเพียงบรรทัดเดียว แฝงนัยยั่วยวนชวนให้อยากต่อยอย่างยิ่ง:
"ไอ้เฒ่าจิ้น ไปถามท่านบรรพบุรุษน้อยของนายหน่อยสิ ว่าเสือน้อยพวกนี้ที่ฉันส่งให้ เขาชอบไหม"
ภายในห้องรับแสงตะวัน
หน้าจอมือถือสว่าง ข้อความยั่วยุของเหยียนเหย่ยังคงค้างอยู่
จิ้นหานสวินปล่อยมือขวาขึ้นมา ปลายนิ้วเคาะลงบนหน้าจอพิมพ์หนึ่งคำ
"ไสหัวไป—ไปให้พ้น"
หลังจากส่งข้อความแล้ว มือถือถูกเขาโยนทิ้งไว้บนเก้าอี้หวายตามอำเภอใจ
หลินลั่วหร่วนซบพิงอกจิ้นหานสวินอย่างอ่อนยวบ
หน้าอกกระเพื่อมถี่แรง ใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะสูดเอาอากาศที่ถูกแย่งไปกลับคืนมาจนหายหอบ
พอได้สติ เด็กหนุ่มก็รีบประคองแก้มของจิ้นหานสวินขึ้นมาทันที
"พี่ชาย... อาการป่วยประหลาดดีขึ้นบ้างไหม"
จิ้นหานสวินโอบกระชับคนตรงหน้าแน่น คางแนบกับปอยผมบางเบาราวกับหลงใหลเสียจนถอนตัวไม่ขึ้น
"ดีขึ้นมากแล้ว"
"แค่มีเด็กดีอยู่เคียงข้าง ให้ดอกเบี้ยพี่มากพอ ต่อให้เป็นโรคอะไรพี่ก็หายหมด"
หลินลั่วหร่วนเชื่อคำพูดโกหกพกลมนี้สนิทใจ พยักหน้าหงึก ๆ อย่างหนักแน่น
"หร่วนหร่วนอยู่กับพี่ชายทุกวัน! ให้ดอกเบี้ยทุกวันด้วย พี่ชายอยากได้เท่าไหร่ก็ได้เลย"
จิ้นหานสวินกระชับคนในอ้อมกอดเข้ามาแนบอกด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง
หางตากวาดมองลูกโป่งสีส้มที่ยังลอยอยู่ข้างนอก ในใจรู้สึกขวางหูขวางตาเป็นที่สุด
เขาไม่อยากให้เด็กดีมองของไร้สาระลอยไปลอยมาพวกนั้นอีกแม้แต่วินาทีเดียว