เสียงอ่อนหวานเพิ่งหลุดออกมา ร่างของจิ้นหานสวินก็ชะงักค้าง
ความปีติยินดีที่ได้คืนมาหลังสูญเสียท่วมท้นเหนือเหตุผล ทำให้เขาควบคุมแรงไม่อยู่ชั่วขณะ
เขารีบปล่อยมือทันที
หลินลั่วหร่วนผอมเกินไปแล้ว
หนังบางๆ หุ้มกระดูกไว้ ร่างกายยังเต็มไปด้วยบาดแผลเก่าเล็กใหญ่
จิ้นหานสวินถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สายตาจับจ้องใบหน้าเล็กนั้นแน่น
“พี่ทำให้เจ็บหรือ”
หลินลั่วหร่วนยังไม่ทันได้สติเต็มที่
เดิมทีเขาถูกห่อหุ้มด้วยเตาไฟอุ่นขนาดใหญ่ สบายตัวเสียจนปลายเท้าคลายออก
ตอนนี้เตาไฟจู่ๆ ก็ถอยห่าง อากาศเย็นลอดเข้ามาทางชายผ้าห่ม
เขาอดไม่ได้ที่จะห่อไหล่สะท้าน
เงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง
ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน
พี่ใหญ่ปล่อยกะทันหันทำไม
เมื่อกี้เขาพูดผิดอีกแล้วหรือ
สัญชาตญาณหวาดกลัวทำให้หลินลั่วหร่วนกัดริมฝีปากไว้
แต่เขามองตาจิ้นหานสวิน
ในนั้นไม่มีความดุร้าย ไม่มีรังเกียจ มีแต่ความกังวลล้วนๆ
หลินลั่วหร่วนกะพริบตา ร่างกายตอบสนองก่อนสมองเสียอีก
เขากำชายผ้าห่มไว้ แล้วค่อยๆ ขยับเข้าใกล้จิ้นหานสวินอีกนิด
พยายามเข้าใกล้แหล่งความอบอุ่นที่ทำให้เขาสบายใจอีกครั้ง
จิ้นหานสวินเก็บภาพการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของเขาไว้ในสายตาหมด
กระทั่งลมหายใจยังเบาลง
กลัวแค่ว่าเสียงดังสักนิด จะทำให้สัตว์ตัวน้อยที่กำลังลองเชิงนี้ตกใจหนีไป
หลินลั่วหร่วนเห็นเขาไม่ถอยหนี ก็กล้าขึ้นอีกนิด
เขาเอานิ้วจิ้มแขนของจิ้นหานสวินที่อยู่ข้างตัวอีกครั้ง
“พี่ใหญ่ ไม่เจ็บหรอก...”
“หร่วนหร่วน...อยากกอด...”
ไม่กี่คำนี้พุ่งตรงเข้าศูนย์ประสาทของจิ้นหานสวิน