คำถามเสียงดังฟังชัดของจิ้นกวงหัวยังคงดังก้องอยู่ในห้องอาหาร
จิ้นหานสวินกลับไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น
มือของเขายังคงวางอยู่บนแผ่นหลังบางของหลินลั่วหร่วน ค่อย ๆ ลูบไล้เบา ๆ เป็นจังหวะ
“ฮั่วอวิ๋น ไสหัวเข้ามา”
น้ำเสียงทุ้มลึกทะลุผ่านบานประตูไม้แกะสลักหนาหนัก
ฮั่วอวิ๋นที่รออยู่ตรงระเบียงทางเดินรีบปาดเหงื่อ ยกกระเป๋ายาเดินเร็ว ๆ เข้ามา
ด้านหนึ่งคือท่านผู้เฒ่า อีกด้านคือพญายมมีชีวิต เขาได้แต่ก้มตัวยืนอยู่ข้าง ๆ
“ท่านผู้เฒ่า ท่านจิ้น”
ฮั่วอวิ๋นเปิดสมุดบันทึกการรักษา
“ครึ่งเดือนนี้ระบบม้ามและกระเพาะของคุณชายหลินฟื้นตัวได้ดีเยี่ยม”
“ต้องขอบคุณเปลือกส้มแห้งพันธุ์ดีเลิศที่ท่านผู้เฒ่าส่งมามากเลยครับ”
“สรรพคุณอ่อนโยน เข้ากันดี ช่วยถอนพิษเย็นในกระเพาะของคุณชายหลินจนหมด ตอนนี้ปริมาณอาหารที่ทานได้เพิ่มเป็นเท่าตัวแล้ว”
“ดูจากแนวโน้มนี้ วันงานเลี้ยงครอบครัววันเริ่มฤดูหนาว คุณชายหลินต้องมีใบหน้าแดงระเรื่อ สุขภาพดี ไปร่วมงานกับท่านจิ้นได้แน่นอนครับ”
จิ้นกวงหัวฟังจบ สีหน้าที่เคยบูดบึ้งก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ส่งเสียงฮึดฮัด “ไม่มีอะไรอื่นแล้ว?”
ฮั่วอวิ๋นเข้าใจความหมายในทันที
“ท่านผู้เฒ่าวางใจได้ครับ ท่านจิ้นรู้จักขอบเขตความพอดีอย่างยิ่ง”
“ร่างกายคุณชายหลิน ถูกรักษาดูแลอย่างทะนุถนอมยิ่งกว่าลูกนัยน์ตาของท่านจิ้น ไม่ได้ทนทุกข์ทรมานแม้สักเสี้ยวเลยขอรับ”
จิ้นกวงหัวโบกมืออย่างหมดความอดทน ตัดบทเขา “พอแล้ว ข้ารู้แล้ว”
สีหน้าเขาอ่อนลง แค่นเสียงขึ้นจมูกใส่จิ้นหานสวิน
“นับว่ายังมีหัวใจอยู่บ้าง”
หลินลั่วหร่วนที่ซบอยู่ในอ้อมอกจิ้นหานสวิน ได้ยินคำว่า “เปลือกส้มแห้ง” สองคำ กระพริบตาปริบ ๆ แล้วค่อย ๆ เรียงลำดับความคิด