เหลืองานเลี้ยงวันเริ่มฤดูหนาวอีกเจ็ดวัน
เฉินฟ่างนำกลุ่มชาวต่างชาติผมทองตาสีฟ้าเข้ามาในอาคารหลักของคฤหาสน์ปานซาน
ผ้าเนื้อดีชั้นสูง เครื่องมือวัดตัว และอุปกรณ์ตัดเย็บหลากหลายวางเกลื่อนพื้น ดูยิ่งใหญ่อลังการ
ทีมหัวหน้านักออกแบบของแบรนด์เสื้อผ้าระดับสูงจากอิตาลี บินตรงมายังหลินไห่เพื่อให้บริการโดยเฉพาะ
หัวหน้าทีมเป็นชายชาวอิตาลี หวีผมเรียบแปล้ไร้ที่ติ สวมสูทสีเทาเข้ม อกเสื้อกลัดเข็มกลัดสีเงิน
เขาเพิ่งก้าวเข้าสู่ห้องนั่งเล่น ก็อุทานออกมาด้วยภาษาจีนงุ่มง่าม
“คุณจิ้น ที่นี่ของคุณ... มีรสนิยมมาก มากจริง ๆ”
จิ้นหานสวินนั่งอยู่บนโซฟา อุ้มหลินลั่วหร่วนไว้ในอ้อมแขน ไม่แม้แต่จะเงยหน้า
วันนี้หลินลั่วหร่วนสวมชุดลำลองสีเบจอ่อน ทั้งตัวซุกอยู่ในอ้อมกอดของจิ้นหานสวิน
สองมือจับปลายแขนเสื้อของจิ้นหานสวินไว้ แอบโผล่ใบหน้าครึ่งหนึ่งออกมาจากร่องแขนของเขา
คนใช้เปิดลังผ้าทีละกล่อง
ผ้าแคชเมียร์สีขาวนวล ผ้าไหมสีเทามุก ผ้าไหมซาตินลายริ้วทองอ่อน และขอบลูกไม้ถักมือสีอ่อนละมุนถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะยาว
ความสนใจของหลินลั่วหร่วนถูกดึงดูดไปอย่างรวดเร็ว
เขาเอ่ยเบา ๆ
“ท่านพี่ ผ้าเยอะจัง”
จิ้นหานสวินก้มมองเขา
“ทำเสื้อใหม่ให้เด็กดี”
“งานเลี้ยงวันเริ่มฤดูหนาว เด็กดีต้องแต่งตัวให้ดูดีที่สุด”
หลินลั่วหร่วนคิดเล็กน้อย แล้วพยักหน้า
เขาโผล่ตัวออกจากอ้อมแขนของจิ้นหานสวิน หันไปมองนักออกแบบผมทองตาสีฟ้าที่เป็นหัวหน้าทีม
ส่งยิ้มหวานละมุนให้เขา
“ขอบคุณที่ทำเสื้อให้ผมนะครับ”
นักออกแบบหัวหน้าทีมเห็นคนดังและคนร่ำรวยมามากมาย แต่เดิมแค่เงยหน้าขึ้นอย่างขอไปที