บทที่ 80 ซ่อนเงินส่วนตัว
ตอนนี้เหรอ? พูดยาก แต่เธอมาซื้อของ ขอแค่สินค้าใช้ได้ก็พอ
ผู้จัดการหงพาหลินฟานไปยังคลังสินค้าหมายเลข 2 ของโรงงาน พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นถุงกระสอบวางเรียงรายเต็มไปหมด ถุงใหญ่กองแล้วกองเล่า มองไม่ออกว่าข้างในบรรจุอะไร
เดินไปจนถึงมุมด้านในสุด ก็เห็นกองถุงแบบเดียวกันอยู่อีกกองใหญ่ ผู้จัดการหงเปิดถุงออกหนึ่งใบ หยิบมัดหนึ่งมาให้หลินฟานดู นี่แหละยางรัดผมที่เธอกำลังตามหา!
ผู้จัดการหงบอกว่า “เดิมทีถุงหนึ่งหนักห้าสิบชั่ง ราคาใบละสิบสองหยวน ถ้าโรงงานของพวกคุณรับไปหมดได้ ผมคิดให้ใบละเก้าหยวน”
หลินฟานลองดึงดูความยืดหยุ่นแล้วก็ไม่เลว ในยุคนี้ ผลิตของคุณภาพระดับนี้ได้ก็นับว่าใช้ได้แล้ว เธอกะด้วยสายตาคร่าว ๆ มัดหนึ่งน่าจะยาวราวสามสิบถึงห้าสิบเมตร พอถือไว้ในมือก็รู้สึกว่าหนักเอาเรื่อง ในถุงน่าจะมีสิบกว่ามัด รวมแล้วก็หลายร้อยเมตร ใช้ได้นานเลย
ผู้จัดการหงนึกว่าหลินฟานรู้สึกว่าแพง จึงกัดฟันพูดว่า “ราคาต่ำสุดคือแปดหยวน ลดกว่านี้ไม่ได้แล้ว ต้นทุนผลิตของพวกเรายังไม่คืนเลย ถ้าโรงงานเย็บผ้าของรัฐแห่งนั้นไม่ยกเลิกออร์เดอร์ล็อตนี้กะทันหัน พวกเราก็ไม่ผลิตหรอก ตอนนี้ขายในราคาเคลียร์ของแล้ว”
หลินฟานนับดู มีตั้งสิบแปดถุง รวมแล้วก็หลายร้อยหยวนเลย “ผู้จัดการหง โรงงานของพวกฉันอาจรับไปเยอะขนาดนี้ไม่ไหว เอาอย่างนี้ไหมคะ คุณลดให้อีกหน่อย เหลือหกหยวน ฉันยอมเสี่ยงให้ผู้จัดการโรงงานลงโทษ แต่จะรับไปทั้งหมด”
ผู้จัดการหงทำหน้าเหมือนพ่อเพิ่งตาย สีหน้ายาวเหยียด “ไม่ได้ ขายราคานี้ก็ขาดทุนมากแล้ว แปดหยวนก็ต่ำสุดแล้ว ถุงหนึ่งลดไปตั้งสี่หยวน รวมกันก็ขาดทุนไปหลายสิบหยวนแล้ว”