บทที่ 5 เปิดมิติ
เข้ามาในมิติได้จริง ๆ ด้วย! นี่มันตึกทดลองของโรงเรียนฉันนี่นา!
ไม่สิ ตึกทดลองนั่นไม่ใช่ระเบิดพังไปแล้วเหรอ? มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!
นอกจากตึกทดลองแล้ว ยังมีหอเก็บตำราอีกหนึ่งหลัง! หนังสือทุกชนิดที่นี่มีเก็บไว้หมดเลย! น่าเสียดายที่ตอนนี้เปิดไม่ได้!
ตึกทดลองเองก็เปิดได้แค่ชั้นเดียว ทั้งหมดมีตั้ง 5 ชั้นนะ! อีกอย่างตอนนี้ของพวกนี้ก็ยังใช้ไม่ได้ชั่วคราว สู้เอาไว้เป็นโกดังเก็บของดีกว่า!
คิดได้ดังนั้นก็อยากลองดู คิดในใจว่าออกไป แล้วก็ออกมาที่ห้องจริง ๆ ใช้มือจับโต๊ะหนังสือคิดว่าเข้าไป โต๊ะหนังสือก็ถูกพาเข้าไปในห้องทดลองได้จริง! คิดว่าจะสำเร็จมั้ยล่ะ
แบบนี้ก็เหมือนมีประกันเพิ่มอีกชั้นแล้วในยุคนี้ไม่ใช่เหรอ! ก็เหมือนที่คนเขาชอบพูดกันว่า พระเจ้าปิดประตูให้คุณ แต่ก็จะเปิดหน้าต่างให้คุณอีกบาน
ในโลกปัจจุบัน หลังจากพ่อกับแม่หย่ากัน ต่างคนต่างก็สร้างครอบครัวใหม่ หลินฟานอยู่ที่ชนบทกับคุณยาย ใช้ชีวิตและเรียนหนังสือ พอคุณยายจากไปก็เหลือเธออยู่คนเดียว
นอกจากให้ค่าครองชีพเป็นรายเดือนแล้ว หลินฟานจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าไม่ได้เจอพ่อแม่ที่ไร้ความรับผิดชอบคู่นั้นมานานแค่ไหนแล้ว! สามปีหรือสี่ปี! ช่างเถอะ! ถึงตัวเองตายไปพวกเขาก็คงไม่เสียใจหรอกมั้ง!
ยังไงก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ไม่มีความรู้สึกผูกพัน! ตัวเธอเองก็ไม่ได้อาลัยอาวรณ์อะไรกับพวกเขาเท่าไหร่!
แม่ในชาตินี้แม้จะอ่อนแอมาก แต่ในความทรงจำก็รักลูกสาวทั้งสองมาก ฐานะอาจจะไม่ดี แต่นางก็รักลูกสาวของนางภายใต้เงื่อนไขที่จำกัดของนาง ทำเพื่อให้ลูกสาวได้ดี!
เพียงแค่ความรักของแม่นี้ ต่อไปฉันจะปกป้องนางตลอดชีวิต!
ออกจากตึกทดลอง เดินไปด้านหลังดู ตายแล้ว! นี่มันบ้านเก่าที่ชนบทของคุณยายไม่ใช่เหรอ? ลานด้านหน้ามีต้นไม้ใหญ่ ใต้ต้นไม้มีบ่อน้ำที่ไม่ใหญ่ ลานหลังบ้านปลูกผัก นอกจากนั้นยังล้อมรั้วทำเป็นเรือนแถวยาวไว้เลี้ยงหมูแต่ก่อน
ต่อมาคุณยายแก่แล้วก็ไม่ได้เลี้ยง ปล่อยว่างไว้ เลี้ยงแค่ไก่กับเป็ดไม่กี่ตัว!
ตั้งแต่คุณยายจากไป ช่วงปิดเทอมฉันก็ต้องออกไปทำงานหาเงิน ก็หลายปีแล้วที่ไม่ได้กลับมา
ตอนนี้แปลงผักก็ว่างเปล่า มีวัชพืชขึ้นนิดหน่อย
บ้านเก่ามีบ้านอิฐหลังคากระเบื้อง 4 ห้อง ด้านหน้ายังมีครัวเล็กกับเพิงฟืนอีกสองหลัง! ดูเหมือนคุณยายจะเห็นว่าชาติก่อนฉันลำบากเกินไป ไม่เคยมีวันดีดีสักวัน ถึงได้ส่งบ้านมาให้!
มีมิตินี้แล้ว ไม่มีมือถือกับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เหมือนโลกเก่า ไม่มีช้อปปิ้งออนไลน์ ฉันก็ยังรู้สึกว่าชีวิตก็ไม่ได้ลำบากอะไรนัก!
เดินวนอีกสองรอบ แล้วก็ออกจากมิติอย่างอาลัยอาวรณ์ ทิ้งตัวลงนอนหลับไป!
วันรุ่งขึ้นเป็นอีกวันที่ไม่มีอะไรทำ กินข้าวเช้าเสร็จก็เอาหนังสือออกมาทบทวน! ไม่รู้กี่ปีแล้วที่ไม่ได้ดูหนังสือเรียนมัธยมปลาย แต่ว่าหนังสือมัธยมปลายตอนนี้กับโลกปัจจุบันไม่ใช่ว่าต่างกันเล็กน้อย!
แต่พอมีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอย่างหลินฟาน อ่านรอบเดียวก็เข้าใจเนื้อหาส่วนใหญ่ได้แล้ว สูตรที่ต้องท่องก็ใช้ปากกาจดไว้! คณิต ฟิสิกส์ เคมี ภูมิศาสตร์ พวกนี้ง่ายมาก ด้วยความเร็วแบบนี้ อ่านเนื้อหาทั้งหมดจบภายในสองวันแล้วไปสอบ ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว!
แต่การเมือง ภาษาจีน ประวัติศาสตร์ พวกนี้อาจต้องใช้เวลาหน่อย! แต่ว่ายังเหลืออีกหลายวัน ตั้งใจกัดฟันอ่านหนังสือต่อไป!
ตอนใกล้เที่ยง ได้ยินเสียงเคาะประตู เปิดดู เป็นเจิ้งอวี่เจี๋ย
"นายมาได้ไง! มีอะไรหรือเปล่า?"
"คือว่า ปู่ย่าตายายกับพ่อแม่ของฉันอยากเชิญเธอไปกินข้าวเที่ยงที่บ้านฉันน่ะ ฉันก็เลยมาหาเธอ"
"ไม่ได้นัดกันล่วงหน้านี่นา!..."
"หา! ต้องไปเจอครอบครัวแล้วเหรอ!" ก็ได้ เพื่อก้อนเนื้อในท้องนี่ ไปก็ไป!
"ได้ นายเข้ามาก่อน ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้า"
เปิดกระเป๋าของเจ้าของร่างเดิมดู มีเสื้อผ้าอยู่ไม่กี่ชุด! สุดท้ายก็เปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตที่ซักจนเกือบขาว กางเกงกระโปรงครึ่งตัว แล้วก็ใส่รองเท้าผ้าที่ซักจนเกือบขาวอีกคู่! ตอนนี้ใกล้เดือน 6 แล้ว! อากาศเริ่มร้อนแล้ว!
หลินฟานออกมาอีกครั้ง เจิ้งอวี่เจี๋ยตาแข็งมอง เปลี่ยนเสื้อผ้าทำไมเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคนเลย แค่มองก็เหมือนคุณหนูออกมาจากตระกูลใหญ่ ไม่มีร่องรอยของคนจนเลย!
ไปกันเถอะ! ทิ้งจดหมายไว้ที่บ้าน แล้วเดินออกไป!
เจิ้งอวี่เจี๋ยใช้ขายาวคร่อมจักรยาน บอกว่า "ขึ้นมา!"
หลินฟานขึ้นนั่งแล้ว จักรยานก็แล่นไปข้างหน้า
นี่เป็นครั้งแรกในสองชีวิตของหลินฟานที่ได้ซ้อนท้ายจักรยานชายหนุ่ม! ในใจมีความรู้สึกแปลก ๆ ทันใดนั้นจักรยานก็โคลงเคลง ทำเอาหลินฟานตกใจมาก มือคว้าเสื้อของเจิ้งอวี่เจี๋ยไว้โดยไม่รู้ตัว!
จู่ ๆ เจิ้งอวี่เจี๋ยก็รู้สึกว่ามีมือเล็ก ๆ แตะที่เอว ในใจเกิดความว้าวุ่นแปลก ๆ จักรยานก็โคลงอีกหลายที!
"นี่ นายขี่ตรง ๆ หน่อยได้มั้ย ถึงนายจะทำฉันตกก็ไม่เป็นไร อย่าลืมสิว่าในท้องยังมีอีกคน!"
"ขอโทษที! เมื่อกี้มีก้อนหินน่ะ ไม่ได้มองเห็น!"