ตอนที่ 4 พบผู้ใหญ่
หลินฟานก็บอกเจิ้งอวี่เจี๋ยว่า “ฉันถูกรถชนที่หัวมุมถนนจนสลบ ถึงได้รู้ว่าท้อง!”
“เลยต้องตามตัวนายผู้ชายชั่วคนนี้มารับผิดชอบ!”
“เรื่องยังไม่แพร่งพราย แต่กระดาษมันห่อไฟไม่อยู่แล้ว!”
“ได้ ผมจะรีบไปปรึกษาทางบ้าน แล้วมาสู่ขอคุณที่บ้าน!”
คุยกันพลางก็มาถึงโรงเรียน ป่านนี้นักเรียนหลายคนที่ไม่อยากมาเรียนก็ไม่มา บ้างเตรียมไปชนบท บ้างไปเที่ยว บ้างหางานทำ หรือหาช่องทางซื้องาน
หลินฟานพาเจิ้งอวี่เจี๋ยไปพบครูเหยา หนิงอัน อาจารย์ประจำชั้น
“อาจารย์ครับ ผมอยากลองหางานก่อน อาจารย์ช่วยสมัครให้ผมขอใบจบก่อนได้ไหม งานส่วนใหญ่ต้องใช้ใบจบครับ!”
“คุณหลินนี่! การเรียนคุณดีเลยนะ วันจันทร์มีนักเรียนกลุ่มหนึ่งจะสอบจบ คุณก็มาสอบด้วยสิ! สอบเสร็จก็แจกใบจบพร้อมกันเลย!”
“ครับ ขอบคุณอาจารย์เหยามากครับ!”
พอกลับถึงบ้าน หลินฟานและเจิ้งอวี่เจี๋ยก็เจอแม่กับหลินเยว่กลับมาแล้ว กำลังเตรียมทำกับข้าวอยู่
“ฟานฟานกลับมาแล้ว นี่ใคร?”
“แม่ครับ นี่เจิ้งอวี่เจี๋ย แฟนผมเอง เราจะแต่งงานกันแล้วครับ! วันนี้พามาให้แม่ดู!”
“สวัสดีครับคุณน้า! ผมชื่อเจิ้งอวี่เจี๋ย ปีนี้ 22 ปี ทำงานเป็นเสมียนในหน่วยงานราชการ! ผมอยากแต่งงานกับสหายหลินฟาน หวังว่าคุณน้าจะยินยอมครับ” พูดพลางวางของบำรุงที่ถือมาบนโต๊ะ
“นั่งก่อนสิ! ทางบ้านรู้เรื่องไหม? เห็นด้วยรึเปล่า?”
“กลับไปแล้วผมจะปรึกษาทางบ้านให้เรียบร้อย รีบมาสู่ขอโดยเร็วครับ!”
“ดี อ้า แต่หวังว่าให้เร็วหน่อย ไม่ใช่ฉันใจร้อนนะ แต่กลัวว่าเรื่องของฟานฟาน... รอไม่ได้ ปล่อยให้คนรู้เข้าจะไม่ดี!”
“แล้วขอให้ต่อไปนายรักใคร่ฟานฟานของเราให้ดี ๆ! อย่างอื่นไม่มีแล้ว!”
“ครับ คุณน้าวางใจได้!”
เจิ้งอวี่เจี๋ยกลับถึงบ้าน ปู่ย่าและแม่อยู่บ้านกันหมด
“ผมเจอแฟนแล้ว จะแต่งงานแล้วครับ!”
ทุกคนนิ่งไปพักใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ว่าเขาพูดอะไร
“อะไรนะ แต่งงาน กับใคร?” แม่เจิ้ง หลี่ซู่หยุนถาม
เจิ้งอวี่เจี๋ยสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ถ้าเป็นเมื่อวาน ใครมาบอกว่าเขาจะแต่งงาน เขาก็ไม่เชื่อเหมือนกัน แต่ชีวิตมันก็พลิกผันแบบนี้แหละ
“เธอชื่อหลินฟาน เดือนหน้าจะจบม.ปลาย ทางบ้านมีแม่เป็นลูกจ้าง แล้วก็น้องสาวเรียนหนังสืออยู่!”
“รู้จักกันตอนไหน! ใครแนะนำให้รู้จัก ก่อนหน้านี้แนะนำไปตั้งหลายคน แกก็ไม่เอาเลย ทำไมอยู่ดี ๆ จะแต่งงานซะงั้น!”
“หรือไปก่อเรื่องให้ใครเขาเอามาฝังรกแกไว้ซะแล้ว!”
เห็นลูกชายตัวดีที่ไม่เคยรู้จักโต เอาแต่เล่นไปวัน ๆ เงียบไม่ยอมพูด แม่ก็อดคิดไม่ได้ คงไม่ใช่คิดถูกจริง ๆ หรอกนะ
“ไม่มีเรื่องอะไรเลย!”
“เมื่อไหร่จะพามาที่บ้านให้ดูเสียก่อน! จะได้รู้ว่าใครยังไงก็เข้าบ้านเจิ้งเราง่าย ๆ!”
“แม่ครับ นี่คนที่จะอยู่กับผมทั้งชีวิต ผมถูกใจก็พอ? ผมหวังว่าปู่ย่า แล้วก็พ่อแม่จะยินยอมครับ!”
ปู่เจิ้ง: “เอาจริง?”
“ครับ ผมเอาจริง!”
“งั้นพรุ่งนี้เที่ยงพามากินข้าวเจอหน้ากันเถอะ!”
“ครับ!”
ว่าแล้วเจิ้งอวี่เจี๋ยก็ขึ้นบันไดไป ปู่ของเขาคุณเจิ้งรุ่ยถิง เป็นนักปฏิวัติรุ่นเก๋า เกษียณจากตำแหน่งรองผู้บัญชาการ
ตึกสามชั้นหลังนี้ก็เป็นบ้านที่รัฐแบ่งให้ปู่ คนแก่อยู่ชั้นหนึ่ง
พ่อแม่เจิ้ง กับพี่ชายใหญ่เจิ้งอวี่ปิน พี่ชายรองเจิ้งอวี่หลินอยู่ชั้นสอง เด็กสามเจิ้งอวี่ฮ่าว เด็กสี่เจิ้งอวี่เจี๋ยอยู่ชั้นสาม
ไม่นานนัก ชั้นล่าง
แม่: “ว่าไงนะ เด็กสี่ของเราอยู่ดี ๆ ก็อยากแต่งงานขึ้นมา! ก่อนหน้านี้แนะนำตั้งหลายคน ไอ้เด็กนี่ไม่เคยยอมไปดูสักราย ในเขตบ้านพักก็มีเจ้าจ้าวจือชิวคอยวิ่งตามเขาไม่เลิก! เขาก็ไม่เอา!”
“แม่ของหลิวเสี่ยวผิงก็เอ่ยปากกับฉันหลายหน บอกว่าชอบตาเด็กสี่เรา! สุดท้ายก็ไม่เป็นเรื่อง!”
“นี่จะแต่งงานเอาซะงั้น?”
“ไม่ใช่โดนใครมายัดเยียดให้บ้านเราจริง ๆ หรอก?”
ยายเวินซิ่วลี่ว่า: “เธออย่ามัวแต่มองเด็กสี่ขวางหูขวางตานักเลย เขาแค่นิสัยไม่หนักแน่นพอ แต่หัวคิดนั้นฉลาดหลักแหลมนะ!”
“เรื่องอะไรก็อย่ามัวคิดแต่ในแง่ร้าย มันดีหรือร้ายเจอกันก็รู้แล้วล่ะ!”
หลินฟานก็เล่าเรื่องก่อนหน้านี้ให้แม่ฟัง อีกทั้งอธิบายว่าคราวนั้นเจิ้งอวี่เจี๋ยถูกวางยา ไม่รู้สึกตัวเลยจึงพลาดไป ตอนนี้เขาก็ตั้งใจจะรับผิดชอบ แค่นี้ก็พอแล้ว
ค่ำคืน หลินฟานกลับถึงห้อง คิดว่าสัปดาห์หน้าจะสอบจบแล้ว เลยว่าจะหาหนังสือมาทบทวนสักหน่อย
ทันใดนั้นก็เห็นพวงกุญแจในลิ้นชักโต๊ะหนังสือ เหมือนกับที่เธอซื้อข้างทางในโลกสมัยใหม่ไม่มีผิด
ตอนนั้นเห็นว่าดูย้อนยุคนิด ๆ เลยซื้อมาในราคา 5 หยวน มันตามมาที่นี่ได้ยังไง หรือว่ามันอยู่ที่นี่แต่แรก หรือว่าพวงกุญแจนี้ต่างหากที่พาเธอมาที่นี่!
อย่างนี้นี่เองหรือคือนิ้วทอง! ปกติแล้วนิ้วทองทำยังไง หยดเลือดรับรู้ความเป็นเจ้าของ งั้นก็ลองดู พูดพลางหาเข็มมาเล่มหนึ่ง ออกแรงจิ้ม บีบเลือดออกมาหน่อย ลูบลงไป ไม่เห็นมีปฏิกิริยา หรือเลือดไม่พอ ลองบีบเพิ่มอีกที แล้วในใจก็คิดว่าเข้าไป!