บทที่ 95 ยกอำนาจการเงินให้
เซียวตงหยวนเองก็ไม่รู้ว่าหลังจากนี้หลินฟานจะยังต้องการอีกหรือเปล่า แต่เขาคิดว่าถ้าติดต่อคนทางจิงฉื่อได้ และมีช่องทางแบบนี้ก็คงดี
“ฉันจะเขียนจดหมายไปถามญาติอีกครั้งนะ แต่ทุกคนเตรียมของไว้ก่อนได้ ถึงเธอไม่เอา เราส่งกลับบ้านไปแจกคนอื่นก็ยังดี”
ทุกคนฟังแล้วไม่ใส่ใจนัก ส่งไปแจกคนอื่น ใครจะโง่ถึงขั้นต้องควักค่าส่งเองกันล่ะ ไม่ใช่ว่ากินอิ่มจนไม่มีอะไรทำเสียหน่อย
แค่ซื้อเสบียงมากินเองยังไม่พอ จะเอาเงินที่ไหนไปให้คนอื่นใช้เล่น
“แต่เตรียมไว้ก่อนก็ดีนะ เผื่อเยาวชนปัญญาชนเซียวอยากได้อีก จะได้มีให้” ทุกคนต่างคิดในใจแบบนั้น
หลินฟานเห็นว่าเหลือเวลาไม่มากแล้ว จึงยกเครื่องเย็บผ้าเข้าไปเย็บในมิติวิเศษทันที เวลาข้างในผ่านไปช้ากว่าข้างนอกหลายเท่า
เวลาข้างนอกผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง เธอก็เย็บกางเกงสองตัวของเจิ้งอวี่เจี๋ยเสร็จ ทั้งยังเย็บเสื้อผ้าให้ย่าเจิ้งกับปู่เจิ้งคนละชุดด้วย
จากนั้นก็ยกเครื่องเย็บผ้าออกมาจากมิติวิเศษ
เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ ชีวิตแบบนี้มันไม่ใช่ชีวิตคนจริง ๆ คนอื่นทำงานวันละแปดชั่วโมง แต่เธอกลับเหนื่อยจนเหมือนหมา บ่อยครั้งทำงานตั้งสิบชั่วโมงก็ยังไม่ได้เลิก
“ไม่ได้แล้ว ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปฉันจะใช้ชีวิตสบาย ๆ ทำงานวันละไม่เกินหกชั่วโมง ใครพูดอะไรก็ไม่ฟังทั้งนั้น”
ไม่อย่างนั้นถ้าเหนื่อยตายในยุคนี้ขึ้นมา พวกคนข้ามภพคงหัวเราะเยาะเธอจนตายแน่
เงินสำคัญแค่ไหนก็สำคัญไม่เท่าชีวิตตัวเอง ก่อนหน้านี้เธอเอาแต่คิดจนหลงทางจริง ๆ
คิดแล้วเธอก็ยกมือตบหัวตัวเองเบา ๆ สมองที่ไม่ค่อยปลอดโปร่งเพราะตั้งท้องนี่นะ
เธอนอนคิดทบทวนชีวิตอยู่บนเตียง ต้องหาคนมาช่วยหาเงิน จะปล่อยให้ตัวเองกลายเป็นเครื่องมือทำเงินไม่ได้