บทที่ 60 มีของถูกก็ต้องรีบคว้าไว้ก่อน
หลินฟานไม่รู้เลยว่าพ่อที่เคยบริจาคให้เธอแค่เชื้ออสุจิเม็ดเดียวกำลังคิดเล่นงานเธออีกครั้ง! ตอนนี้เธอมาถึงห้องสมุดแล้ว!
“ผู้อำนวยการหวง สวัสดีค่ะ!”
“อ้าว เสี่ยวหลินมาแล้วเหรอ! รีบเข้ามานั่งสิ หนังสือที่ให้แปลเสร็จแล้วหรือ”
“ผู้อำนวยการหวงล้อเล่นเก่งจริง ๆ ค่ะ ฉันเพิ่งได้มาแค่สองวันเอง เนื้อหาตั้งหลายหมื่นคำ ต่อให้ไม่กินไม่ดื่มตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงก็ทำเสร็จเร็วขนาดนั้นไม่ได้หรอกค่ะ”
“วันนี้ฉันตั้งใจจะมายืมหนังสือสองเล่มกลับไปอ่าน ก็เลยแวะมาถามด้วยว่ามีจดหมายของฉันส่งมาที่นี่หรือเปล่าค่ะ”
ผู้อำนวยการหวงพูดว่า “มารับจดหมายเหรอ งั้นฉันช่วยถามเสี่ยวเติ้งให้ จดหมายเข้าออกทั้งหมดเธอเป็นคนดูแล”
“เสี่ยวเติ้ง! ช่วงนี้มีจดหมายส่งมาถึงคนชื่อหลินฟานบ้างไหม”
เติ้งหงเหลียนตอบว่า “มีค่ะ มาถึงตั้งสองฉบับแน่ะ ฉันยังคิดอยู่เลยว่าห้องสมุดเราไม่มีคนชื่อนี้ กำลังจะตีกลับไปอยู่พอดีค่ะ”
หลินฟานพูดว่า “สหายเติ้ง ฉันชื่อหลินฟานเองค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ ต่อไปถ้ามีจดหมายของฉันส่งมา ก็เก็บไว้ที่ห้องสมุดได้เลย ฉันจะแวะมารับเอง ขอบคุณค่ะ!”
เติ้งหงเหลียนตอบว่า “ได้เลยค่ะ พอบอกแบบนี้คราวหน้าฉันก็จำได้แล้ว เดี๋ยวฉันไปเอามาให้ ตอนนี้ดีนะที่คุณมา ถ้าไม่มา ฉันก็กะว่าพรุ่งนี้เช้าพอพนักงานส่งจดหมายมาส่งรอบใหม่จะตีกลับไปแล้วค่ะ”
“ฉันก็แปลกใจอยู่เหมือนกันค่ะ ทำไมถึงมีคนส่งจดหมายมาที่นี่ติดกันสองครั้ง”
หลินฟานหยิบลูกกวาดนมสองสามเม็ดส่งให้เจิ้งหงอิง “ขอบคุณนะคะ สหายเติ้ง!”
“ถ้าอย่างนั้น ผู้อำนวยการหวงคะ ฉันลงไปยืมหนังสือก่อนนะคะ พอทำงานเสร็จแล้วจะเอามาส่งให้ค่ะ”