บทที่ 76 ตั้งใจทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัวให้ดี
“คุณต้องตั้งใจทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัวให้ดีนะ”
เจิ้งอวี่เจี๋ยถลึงตาใส่หลินฟาน น้ำเสียงไม่ค่อยดีนัก “ผมไปทำงานก่อนนะ!”
หลินฟานงงกับท่าทีแปลก ๆ ของเขาจนทำอะไรไม่ถูก หรือว่าเธอทำอะไรไม่ดีอีกแล้ว? ลองนึกดูแล้วก็ไม่เห็นว่าตัวเองจะทำอะไรผิดนี่นา
หรือผู้ชายก็มีช่วงนั้นเหมือนผู้หญิง อารมณ์เปลี่ยนแปลงได้ในพริบตา เฮ้อ ช่างเถอะ ขี้เกียจสนใจเขาแล้ว
หลินฟานกินข้าวเสร็จก็เริ่มง่วง จึงพูดขึ้นว่า “ย่า ฉันขึ้นห้องก่อนนะคะ”
ย่าเจิ้งตอบว่า “ไปเถอะ ถ้าเหนื่อยก็พักสักหน่อย”
พอหลินฟานขึ้นไปชั้นบนแล้ว โจวเจี๋ยก็พูดเสียงเบาว่า “น้องสะใภ้คนที่สี่นี่โชคดีจริง ๆ ไม่มีอะไรทำก็เอาแต่นอน!”
ย่าเจิ้งเหลือบมองเธออย่างไม่สบอารมณ์ “ถ้าแกอยากนอนก็ไม่มีใครห้าม แต่ตัวแกเองวิ่งออกไปข้างนอกทั้งวัน ยังมีหน้ามาว่าคนอื่นอีกเหรอ”
“อีกอย่าง แกรู้ได้ยังไงว่าเธอนอนอยู่ในห้อง เธอมีงานต้องทำต่างหาก”
โจวเจี๋ยเบะปาก แสดงท่าทีไม่ใส่ใจ
ตอนนี้หลินฟานกลับไม่ง่วงแล้ว เธอหยิบกระดาษออกมาวาดแบบชุดชั้นในง่าย ๆ ไว้หลายแบบ ถ้าจะทำให้ดี ยังต้องหาของอีกสองอย่าง อย่างแรกคือฟองน้ำ อย่างที่สองคือยางยืดเส้นกว้าง
ยางยืดหาไม่ยาก เธอสืบที่อยู่มาได้แล้ว น่าจะทำออกมาได้แน่นอน ส่วนฟองน้ำนั้นไม่แน่ว่าจะหาเจอ
ในมิติวิเศษยังมีผ้าไหมตั้งมากมาย จะทำอะไรที่คนยอมรับได้ง่าย แถมยังหาเงินได้ด้วยนะ?
“คิดออกแล้ว ทำผ้าพันคอสิ ทำเป็นผ้าคลุมไหล่สามเหลี่ยม แบบนี้ทำได้เร็ว ใช้ผ้าน้อย แถมยังขายได้ราคา”
พอคิดไปคิดมา ทุกครั้งที่เห็นเจิ้งอวี่เจี๋ยอาบน้ำเสร็จแล้วใส่กางเกงขาสั้นแบบสี่เหลี่ยมตัวใหญ่โคร่ง ก็รู้สึกขัดตาเหลือเกิน