บทที่ 25 ของขวัญขอบคุณที่ช่วยชีวิต
“หมอบอกว่าตอนนั้นอันตรายมาก ถ้าช้าไปอีกไม่กี่นาที ผู้เฒ่าอย่างผมคงไม่มีวันฟื้นขึ้นมาอีกแล้ว! พอออกจากโรงพยาบาลได้ ผมก็รีบมาขอบคุณสหายหลินที่ช่วยชีวิตไว้ แล้วก็เอาเงินค่ารักษาที่เธอช่วยสำรองจ่ายมาคืนด้วย!”
ทุกคนพากันปรบมือขึ้นมาทันที!
“หลินฟานเก่งมาก!” หลินฟานถูกทุกคนจ้องจนรู้สึกเขินไปหมด!
จางเจวียนเลิกงานกลับมา เห็นคนมากมายอยู่หน้าบ้านก็นึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ตกใจจนรีบแหวกผู้คนเข้าไป พอดีได้ยินคำพูดของคุณลุงเหอเข้า!
“สวัสดีค่ะ ฉันเป็นแม่ของหลินฟาน เชิญเข้ามานั่งในบ้านก่อนค่ะ ค่อย ๆ คุยกัน!”
“เด็กคนนี้ก็จริงเลย ทำไมถึงปล่อยให้แขกยืนอยู่หน้าบ้านล่ะ! รีบเชิญเข้ามาสิ!”
“คุณลุงเหอ เชิญเข้ามาค่ะ ส่วนของไม่ต้องหรอกค่ะ ลูกฉันช่วยชีวิตคุณลุงไว้ก็แค่ทำตามกำลัง จะรับของจากพวกคุณตั้งมากมายได้อย่างไร!”
“ของแค่นี้จะเทียบกับบุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้ได้อย่างไร?”
“ฉันขอเรียกเธอว่าเสี่ยวหลินแล้วกันนะ! เสี่ยวหลิน วันนั้นเธอให้ยาดีอะไรฉันกินหรือเปล่า? เพื่อนเก่าของฉันคนหนึ่งเป็นหมอฝีมือเยี่ยม เขาบอกว่าต้องมีคนให้ยาดีที่ช่วยเปิดเส้นลมปราณฉันกิน ถึงได้รักษาชีวิตผู้เฒ่าอย่างฉันไว้ได้ ไม่อย่างนั้นคงไม่รอดแล้ว!”
หลินฟานนึกถึงตอนที่ป้อนยาให้คุณลุงเหอในวันนั้น มีคนเห็นตั้งมากมาย จะปฏิเสธก็ไม่ได้! แต่ยานั่นจะให้คนอื่นรู้ที่มาไม่ได้เด็ดขาด!
“ใช่ค่ะ วันนั้นเห็นคุณลุงเหอล้มอยู่บนพื้น ฉันเลยนึกถึงคุณตาคนหนึ่งที่เคยช่วยไว้ก่อนหน้านี้ เขาให้ยาฉันมาสองเม็ด บอกว่าเอาไว้ใช้ยามฉุกเฉินได้ค่ะ”