บทที่ 81 ไม่รู้ทำไมถึงแอบนับถือเขาอยู่หน่อย ๆ
ตอนหลินฟานกลับถึงตระกูลเจิ้ง โจวเจี๋ยก็พูดขึ้นว่า “น้องสะใภ้คนที่สี่กลับมาได้จังหวะจริง ๆ พอดีกับเวลากินข้าวเที่ยงเลยนะ”
“คุณปู่คุณย่า หนูกลับมาแล้วค่ะ ดูท่าวันนี้หนูโชคดีจริง ๆ กลับมาทันกินข้าวพอดี”
ย่าเจิ้งบอกว่า “รีบไปล้างมือแล้วมากินข้าว มีจดหมายของเธอมาส่งสามฉบับ แล้วก็มีใบโอนเงินสามใบด้วย”
“โอ้ ดีจังเลยค่ะ ขอบคุณค่ะคุณย่า ไม่คิดว่าจะได้รับเร็วขนาดนี้”
ย่าเจิ้งพูดว่า “เรื่อง ‘เจอพวกค้ามนุษย์’ ที่เธอเขียนลงเป็นตอน ๆ ฉันอ่านติดกันมาสามฉบับแล้ว พวกพี่สาวรุ่นเดียวกับฉันต่างก็พูดว่าตระกูลเจิ้งของเรามีบุญจริง ๆ ได้สะใภ้เป็นนักเขียนใหญ่ที่ถือปากกาด้วย”
หลินฟานถูกชมจนเขินนิดหน่อย จะให้เธอบอกได้ยังไงว่าเขียนเพื่อฆ่าเวลาและหาเงินเพิ่มเท่านั้น
ถ้ามีงานที่หาเงินได้มากกว่านี้ หรือพูดให้ถูกคืองานที่นอนเฉย ๆ ก็ยังมีเงินใช้ เธอคงไม่คิดจะเขียนเพิ่มแม้แต่ตัวอักษรเดียว
เมื่อก่อนมีคอมพิวเตอร์ก็คงดี แต่ตอนนี้ทุกตัวอักษรต้องเขียนด้วยมือทีละขีดทีละเส้น เหนื่อยมากเลยนะ
“ไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอกค่ะ หนูแค่เขียนฆ่าเวลาเท่านั้นเอง”
โจวเจี๋ยถามว่า “น้องสะใภ้คนที่สี่ออกไปข้างนอกบ่อย ๆ ไปเที่ยวที่ไหนเหรอ ไปหาเพื่อนเล่นบ่อยหรือเปล่า”
หลินฟานกลัวว่าผู้เฒ่าทั้งสองจะไม่ชอบที่เธอออกไปข้างนอกบ่อย ๆ
“ก็แค่บางครั้งออกไปหาแรงบันดาลใจค่ะ แล้วก็ไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดอยู่บ่อย ๆ”
“พี่สะใภ้คนที่สามอยากไปเหรอคะ คราวหน้าหนูพาไปด้วยกันนะคะ”
โจวเจี๋ยพูดว่า “น้องสะใภ้คนที่สี่ อย่าล้อฉันเลย ฉันยังอ่านหนังสือไม่ค่อยออกด้วยซ้ำ จะเก่งเหมือนเธอได้ยังไง อยู่บ้านเฉย ๆ ยังหาเงินได้มากกว่าคนที่ออกไปทำงานอีก”