ทุกคนเร่งความเร็วมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก
ยิ่งเข้าใกล้ เสียงแหบแห้ง "ฮืดๆ" ของซอมบี้ก็ปะปนกับเสียงกรีดร้องสุดระเบิดของมนุษย์ยิ่งชัดเจนขึ้น
"มาสิไอ้สารเลว! ฉันจะตายก็ต้องลากพวกแกไปเป็นเพื่อนด้วย!"
"ฆ่าพวกมันให้หมด!"
"ฆ่าพวกมัน!"
"ขวางไว้ อย่าให้ซอมบี้พวกนี้เข้าฐานของพวกเราได้..."
"หัวหน้าฐานวางใจได้ พวกเราจะไม่ถอยแม้ก้าวเดียว..."
ลู่หนานเกอและทีมหยุดอยู่ที่ปีกสมรภูมิ สถานการณ์เบื้องหน้าเห็นได้ชัดเจน
ท่ามกลางควันไฟหนาทึบ ผู้รอดชีวิตถูกอัดอยู่ตรงกลางและกัดฟันสู้ ในขณะที่ด้านหน้าคือฝูงซอมบี้ระดับล่างที่หลั่งไหลเข้ามาราวกับคลื่น ส่วนด้านหลังคือประตูฐานที่มั่น กำแพงชั่วคราวสูงสามเมตรที่สร้างจากโล่ทองและโล่ดิน
ซอมบี้ระดับหนึ่งและระดับสองพุ่งชนแนวป้องกันกันอย่างไม่ลดละ ขณะที่ซอมบี้ระดับสามและระดับสี่ที่อันตรายกว่าเริ่มเคลื่อนตัวจากด้านหลังฝูงเข้ามา
ลู่หนานเกอกับซื่อซวี่จ้องไปที่ด้านหลังสุดของสมรภูมิ — "ระวัง!"
สายฟ้าเจิดจ้าพุ่งทะยานผ่านอากาศตรงมายังตำแหน่งที่ลู่หนานเกอกับพวกอยู่
ภายใต้แสงสายฟ้า ซอมบี้ระดับห้าตัวนั้นมุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย
ซื่อซวี่หรี่ตามอง: "เจ้าสิ่งนั้น... กำลังท้าทายพวกเรางั้นเหรอ?"
ลู่หนานเกอหันข้างมองซื่อซวี่: "อืม มันมีสติสัมปชัญญะ นายจะจัดการเองหรือให้ฉันจัดการ?"
ฉือหยานโจว: "ธาตุสายฟ้าเอาให้ฉัน พวกนายจัดการที่เหลือเอง..."
ทุกคนพยักหน้า แล้วแยกย้ายกันไปในทันที
ผู้รอดชีวิตที่กำลังต่อสู้อย่างหนักอยู่ดีๆ ก็พบว่าฝูงซอมบี้ที่หลั่งไหลเข้ามานั้นล้มตายลงเป็นทิวแถว