บนสะพานใหญ่ รถหลายสิบคันชนกันต่อเนื่องเป็นทอด ๆ
เสียงโลหะบิดงอ เสียงกระจกแตก เสียงผู้คนร้องไห้และเสียงครวญครางอันเจ็บปวดปะปนกันไปหมด
ทั่วร่างกายเจ็บปวดร้าวราน ลู่หนานเกอกระตุกอย่างรุนแรงโดยไม่รู้ตัว
หล่อนพยายามลืมตาอันหนักอึ้งขึ้นอย่างยากลำบาก สิ่งแรกที่เข้าสู่ดวงตาคือความแดงฉานเสียดแทง
ดูท่าต่อให้เหยียบคันเร่งมิดจนสุด ก็ยังหนีไม่พ้นรถบรรทุกใหญ่ที่ล้มลงมาทับข้าง ๆ คันนี้...
ลู่หนานเกอดึงมือทั้งสองของตัวเองออกจากซอกหลืบอย่างยากลำเข็ญ แล้วเช็ดดวงตา
เบื้องหน้าหล่อนคือร่างที่เปื้อนเลือด
เลือดสีแดงสดไหลลงตามร่างกายของหญิงแปลกหน้าคนหนึ่ง ดั่งลูกประคำที่ขาดสาย หยดแล้วหยดเล่า กระแทกใส่ใบหน้าของหล่อนอย่างหนัก ด้วยความอบอุ่นที่ทำให้ขนลุก
“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม? ฟื้นสิ ฟื้นสิ...” เสียงของลู่หนานเกอแหบแห้ง แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน หล่อนยกมือขึ้น พยายามสุดแรงผลักตัวของผู้หญิงคนนั้น
แต่ยังพูดไม่ทันจบ อาการเวียนหัวหมุนทั้งโลกก็ถาโถมเข้ามาอย่างกระทันหัน ดวงหน้าดำมืดลงในทันใด
สมองราวกับจะระเบิดออก ความเจ็บปวดตื้อ ๆ ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์
ภาพนับไม่ถ้วนทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ไหลบ่าเข้ามาในสมองของหล่อนดั่งน้ำทะเลที่เชี่ยวกราก
หล่อนตายแล้ว จากนั้นหล่อนก็เข้าสู่โลกในหนังสือ!
เข้าไปในนิยายแนวชาย เรื่องวันสิ้นโลก!!!
และบทที่หล่อนสวมเป็น ก็ชื่อลู่หนานเกอเช่นกัน ฐานะคือน้องสาวของลู่ซีฉือ สหายที่พระเอกไว้ใจที่สุด
ตัวประกอบที่ไร้ค่าโดยสิ้นเชิง
ในหนังสือต้นฉบับ น้องสาวคนนี้ปรากฏเพียงในความทรงจำของลู่ซีฉือเท่านั้น
เพราะร่างเดิมตายอย่างอนาถในอุบัติเหตุรถระเบิดก่อนวันสิ้นโลกจะมาถึง
อุบัติเหตุรถ? ระเบิด?
สายตาของลู่หนานเกอจากเหม่อลอยค่อย ๆ กลับมามีสมาธิ ตรงหน้าเธอมีทางอยู่เพียงสองทาง
รอความตายในรถ หรือไม่ก็ ปีนออกไป เผชิญหน้ากับวันสิ้นโลก!
เสียงขยับแผ่วเบาดังขึ้น ลู่หนานเกอรู้สึกว่า ร่างของแม่ในร่างเดิมซึ่งกอดตัวเองไว้แน่นและทับอยู่บนตัวนั้น ถูกขยับออกไปเล็กน้อย
จากนั้น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผล เปื้อนเลือดก็ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะหล่อน
“หนานหนาน ไม่ต้องกลัว เอานี่ จับมือพ่อไว้!” เสียงของชายคนนั้นปนทั้งความร้อนรนและอ่อนโยน
ลู่หนานเกอมองดูกำมือที่เต็มไปด้วยเศษกระจก เนื้อเน่าเลือดท่วมคู่นี้ แล้วจู่ ๆ ความรู้สึกจุกคอหอยก็ผุดขึ้นในใจอย่างบอกไม่ถูก
“หนานหนาน ฟังพ่อพูดนะ ปีนออกทางหน้าต่างไป เชื่อฟัง พ่อจะประคองเธอเหมือนตอนเด็ก ๆ เธอไม่ต้องกลัว!”
ลู่หนานเกอจับมือของพ่อในร่างเดิมไว้ แล้วเริ่มพยายามปีนออกทางหน้าต่างด้านหลัง
ระหว่างนั้น หล่อนสัมผัสได้ชัดเจนว่า พ่อของร่างเดิมกำลังใช้มือค่อย ๆ กั้นเศษกระจกแหลมคมบนขอบหน้าต่างไว้ให้หล่อน
จนกระทั่งลู่หนานเกอปีนออกจากหน้าต่างได้สำเร็จ หันกลับไปมอง สภาพอันโหดร้ายดั่งขุมนรกบนโลกก็เข้าตาหล่อน
รถของตระกูลลู่พลิกตะแคงอยู่ข้างทาง ตัวถังเสียรูปอย่างหนัก
แม่ของร่างเดิมกับร่างเดิมนั่งอยู่เบาะหลัง ตอนรถชน พ่อของร่างเดิมนั่งอยู่เบาะหน้า คนขับ ทันทีที่รู้สึกถึงอันตราย เขาหันขวับกลับมา
พยายามใช้ร่างของตัวเองปกป้องภรรยาและลูกสาวที่อยู่เบาะหลัง แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป
...
แม้ทั้งตัวจะบอบช้ำ ลู่หนานเกอก็ยังกัดฟัน อุตส่าห์เดินโซซัดโซเซไปทางที่นั่งข้างคนขับ
เสียงระเบิดก้องกังวานดังมาจากที่ไกล ๆ ตามมาด้วยแสงเพลิงเจิดจ้าพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ย้อมท้องฟ้าครึ่งทิศเป็นสีแดง
ควันดำหนาทึบโชยมาพร้อมความร้อนระอุ อากาศโดยรอบราวกับถูกไฟจุดติด
“หนานหนาน รีบไปเถอะ อย่าห่วงพ่อ!” เสียงของพ่อดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหลวุ่นวาย
ลู่หนานเกอรีบคว้าข้อมือของพ่อไว้ นิ้วมือซีดขาวเพราะออกแรงเต็มที่ แต่กลับถูกเขาผลักออกอย่างแรง
“หนานหนาน ฟังพ่อ โทรหาพี่ชาย ดูแลตัวเองกับน้องชายให้ดีจนกว่าพี่ชายจะกลับมา!”
ลู่หนานเกอเซถลาล้มลงนั่งกับพื้น ตอนนั้นเองหล่อนถึงได้เห็นชัด ร่างของพ่อราวกับถูกตัดขาดครึ่งตัว เลือดไหลจากในรถแผ่ซ่านไปตามพื้น
ถ้าหล่อนดึงพ่อออกมาอย่างแรง ก็หมายความว่า เป็นไปได้สูงที่ร่างกายซึ่งเหลือเพียงเส้นใยยึดติดกันของพ่อ จะถูกฉีกขาดออกจากกันโดยสิ้นเชิง
ทำยังไงดี? ทำยังไงดี?
“ลู่หนานเกอ อย่ามอง...อย่าหันหลัง! วิ่งไปข้างหน้า! ดูแลตัวเองให้ดี ดูแลน้องชายให้ดี ได้ยิน...ไหม!” พ่อตะโกนสุดเสียงอีกครั้ง เสียงสั่นเครือเล็กน้อย นั่นคือความห่วงใยอย่างสุดซึ้งที่มีต่อลูกสาว
ดวงตาของลู่หนานเกอแดงก่ำในทันที น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
หล่อนไม่ใช่คนเดิม แต่ในวินาทีนี้ หล่อนเศร้าใจจริง ๆ!
เจ็บปวดขนาดนี้ เขาผลักตัวเองออกมาได้ยังไง?
ตั้งแต่จำความได้ ย่าก็เอาเงินประกันการตายของพ่อแม่ไป
แล้วโยนหล่อนไปอยู่บ้านญาติ ๆ ทีละคน ๆ
ดั่งลูกบอลที่ถูกทิ้งอย่างไม่ใยดี ถูกเตะไปเตะมา ชีวิตที่ต้องอาศัยคนอื่นกินคนอื่นแบบนี้ดำเนินมาจนถึงวันที่หล่อนเป็นผู้ใหญ่
ที่แท้ ต่อให้พ่อแม่เหลือลมหายใจสุดท้าย ก็จะพยายามสุดแรงเพื่อปกป้องลูกของตัวเองงั้นเหรอ?
พ่อเหลือบเห็นแสงไฟที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ และลูกสาวที่หน้านองน้ำตา
เขาสุดแรงทั้งหมดที่มี แล้วตะโกนใส่ลู่หนานเกออย่างร้อนรน: “ลู่หนานเกอ ลุกขึ้นยืน!
ดูแลตัวเองกับน้องชายให้ดี รอพี่ชายกลับมา ทำได้ไหม!”
ลู่หนานเกอเช็ดน้ำตาบนหน้า: “พ่อ ได้ พ่อครับ ผมทำได้ ผมจะดูแลตัวเองกับน้องชายให้ดี รอพี่ชายกลับมา!”
“ลู่หนานเกอ หนานหนาน ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว...พ่อ...กับแม่...อยู่ข้างหลังเธอ...ตลอดไป...!” เสียงของพ่อค่อย ๆ แผ่วลง
***