ในฐานที่มั่นดาวตกซึ่งอยู่ใกล้กับฐานที่มั่นหินผาที่สุด จินเซียวรีบวิ่งไปยังห้องของซือเฉิง
แต่พอเขาถึงหน้าประตู ก็พบว่าซือเฉิงกำลังมองไปทางฐานที่มั่นหินผาอยู่แล้ว...
"พี่เฉิง เรื่องฐานที่มั่นหินผา!" จินเซียวหายใจหอบ ชี้ไปที่ท้องฟ้าที่แดงฉานแล้วตะโกน
ซือเฉิง: "เป็นฝีมือพี่หยานพวกเขาลงมือแล้ว...
แจ้งนักรบในฐานของเรา ภายในห้านาที ต้องรวมพลที่ประตูใหญ่ให้ครบ
พวกเราไปช่วยพี่หยานพวกเขาหน่อย อย่าให้คนของฐานที่มั่นหินผาได้ตั้งตัว"
"รับทราบ!" จินเซียวคว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมาทันที วิ่งออกไปพร้อมกับออกคำสั่งรวมพลอย่างเร่งด่วน
ในขณะเดียวกัน บนดาดฟ้าที่ฉือหยานโจวพวกเขาอยู่ การต่อสู้ก็กำลังดำเนินไปเช่นกัน...
พลแม่นปืนได้เล็งเป้าหมายของแต่ละคนไว้แน่นหนาผ่านเลนส์แล้ว
ภายใต้การปกปิดที่สมบูรณ์แบบของเสียงระเบิดที่ต่อเนื่องไม่ขาดสาย พวกเขากดไกปืนอย่างใจเย็น
กระสุนพุ่งทะยานพร้อมเสียงหวีดหวิวบางเบา พุ่งเข้าใส่เหล่าผู้มีพลังพิเศษของฐานที่มั่นหินผาที่เพิ่งหนีออกมาจากอาคารด้วยความสับสน
ร่างทีละร่างล้มลงอย่างเงียบงันท่ามกลางแสงไฟ...
"สวย!" เหอจัวยิงถูกผู้มีพลังพิเศษคนหนึ่ง อีกฝ่ายล้มลงกับพื้น เขาอดไม่ได้ที่จะกดเสียงต่ำชื่นชมตัวเอง
แรงสั่นสะเทือนจากการระเบิดแผ่มาถึง อาคารเรียนใต้เท้าของพวกเขาดูเหมือนจะสั่นไหวเล็กน้อย มีฝุ่นร่วงหล่นลงมา
เถาวัลย์สีเขียวที่พันรอบเอวของทุกคนรัดแน่นขึ้นในจังหวะที่เหมาะสม ยึดทุกคนให้อยู่กับที่อย่างปลอดภัย ป้องกันอุบัติเหตุที่อาจเกิดจากการสั่นสะเทือน...
ลู่เป่ยเย่ถูกปกป้องไว้ตรงกลางสุด เสี่ยวเจ้าน้อยกอดลำต้นของจื้อจื้อแน่น ดวงตาโตยังคงเพียรมองตามเงาร่างของนกแก้วมาคอว์ที่บินอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืนท่ามกลางเปลวไฟและควันหนาทึบ ซึ่งกำลังแบกพี่สาวของเขาอยู่