ลู่หนานเกอสะบัดมือขวาออกไปกลางอากาศ มีดลมหลายสายพุ่งผ่านสมรภูมิอย่างเงียบเชียบ
พวกผู้มีพลังพิเศษหินผาที่วิ่งนำหน้าอยู่หลายคน จู่ ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบที่เอว ก้มลงไปก็เห็นช่วงครึ่งล่างของตัวเองยังคงท่าวิ่งอยู่ เลือดถึงเพิ่งไหลทะลักออกมาทีหลัง...
ลู่เป่ยเย่ยืนอยู่ข้าง ๆ ลู่หนานเกอ สายตาโหดเหี้ยมจนไม่เหมือนเด็กน้อย มือเล็ก ๆ โบกไปมาไม่หยุด เส้นสายสีทองเรียวบางราวกับเส้นผมเปล่งประกายอยู่ระหว่างนิ้ว
ทุกครั้งที่โบกมือ ก็จะมีศัตรูคนหนึ่งล้มลงพร้อมกับจับคอ แผลเล็กเสียจนแทบมองไม่เห็นเลือด
ลูกไฟในฝ่ามือฉือหยานโจวพุ่งทะยานออกไป แตกกระจายกลางอากาศเป็นตาข่ายสายฟ้าหลายสิบเส้น ปิดล้อมศัตรูเบื้องหน้าให้ชักกระตุกไปทั้งตัว...
กู้ฉีกำมือข้างหนึ่งไว้หลวม ๆ ผู้มีพลังพิเศษหินผาแถวไกลคนหนึ่งก็เหี่ยวแห้งลงอย่างรวดเร็วราวกับฟองน้ำที่ถูกบีบน้ำออก
หางตามองเห็นสายฟ้าแลบวาบ เขาก็ตวัดมือกลับมาพร้อมกระแสน้ำราดลงบนตาข่ายไฟฟ้า ศัตรูที่ใกล้สิ้นใจอยู่แล้วก็กลายเป็นถ่านดำท่ามกลางกระแสไฟฟ้าที่ทรงพลังยิ่งขึ้น...
ลูกไฟในมือลู่ซีฉือถูกทุ่มใส่กลุ่มคนไม่หยุดหย่อน เขากับกู้ว่านเหมือนกำลังแข่งกัน เลือกจัดการศัตรูที่อยู่ไกลออกไปเป็นพิเศษ ลูกไฟลูกใหญ่กว่าลูกก่อน ๆ ระเบิดจนเศษหินกระเด็นกระจุย...
เหล่าผู้มีพลังพิเศษแห่งหยานซินเปิดฉากเต็มกำลัง—สายลม สายฟ้า น้ำแข็ง น้ำ ทอง ไม้ ไฟ ดิน พลังจิต...โจมตีไม่หยุด...
"แข็งแกร่งเกินไปแล้ว พวกหยานซินนี่โคตรจะบ้า!"