เขตศูนย์กลางของฐานที่มั่นหินผาจมดิ่งสู่ความโกลาหลและความบ้าคลั่งอย่างสิ้นเชิง
อาคารต่าง ๆ พังถล่มลงมาอย่างต่อเนื่องจากแรงปะทะของพลังพิเศษ ฝุ่นควันฟุ้งกระจายปกคลุมทั่วท้องฟ้า
แสงจากพลังพิเศษหลากสีระเบิดออกทุกทิศทางราวกับดอกไม้ไฟ พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างไม่หยุดหย่อน...
ท่ามกลางความโกลาหลนี้ สายตาของลู่เป่ยเย่ทะลุผ่านม่านฝุ่นควันและกระแสพลังงานปั่นป่วน ก่อนจะจับจ้องไปยังทิศทางที่พี่สาวของตนอยู่ในทันที—บริเวณที่พลังงานในสนามรบรุนแรงที่สุด และแสงสายฟ้าสว่างเจิดจ้าที่สุด!
เด็กน้อยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เม้มริมฝีปากแน่น ยกขาสั้น ๆ ขึ้นแล้วพุ่งทะยานไปยังทิศทางนั้น
เขาเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว บางครั้งก็ก้มตัวลอดคานที่พังถล่มลงมา บางครั้งก็กระโดดข้ามร่องแยกบนพื้นอย่างว่องไว หลบเลี่ยงอันตรายที่มีอยู่ทุกหนแห่งได้อย่างสมบูรณ์แบบ พร้อมมุ่งหน้าเข้าใกล้เป้าหมายอย่างแน่วแน่
“อาเย่! อันตราย! อย่าวิ่งไปทั่ว!”
ซางเช่อเพิ่งจัดการซอมบี้ระดับต่ำที่กระโจนเข้ามาได้ พอหันไปก็เห็นลู่เป่ยเย่พุ่งเข้าไปยังใจกลางสมรภูมิ แม้จะรู้ว่าระดับพลังพิเศษของลู่เป่ยเย่สูง แต่ก็ยังวางใจไม่ลง จึงร้อนใจจนอยากตามไป
ซางเยียนเองก็ร้อนใจจนแทบทนไม่ไหว พลางใช้มีดทองบีบให้ศัตรูที่เข้ามาใกล้ถอยออกไป พลางตะโกนว่า “เสี่ยวเย่! รอพวกเราด้วย!”
ลู่เป่ยเย่ได้ยินเสียงเรียกของพวกเขา แต่ไม่ได้หันกลับไป... เพียงตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ยังเจือความไร้เดียงสา ทว่ากลับสงบนิ่งผิดวัย
“พี่เช่อ พี่เยียน... ไม่ต้องเป็นห่วง! พวกพี่ไปช่วยคนอื่นเถอะ! ผมจะไปหาพี่สาว!” ยังไม่ทันสิ้นเสียง ร่างของเขาก็ลับหายเข้าไปในม่านฝุ่นควันที่หนาทึบและวงต่อสู้ที่แออัดยิ่งขึ้น
ลู่เป่ยเย่เร่งฝีเท้าสุดกำลัง พลางกวาดตามองสนามรบที่ผ่านไป
เมื่อเห็นเพื่อนร่วมทีมในชุดรบของทีมหยานซินถูกศัตรูกดดันจนตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก กระทั่งแทบสิ้นหวัง คิ้วของเด็กน้อยก็ขมวดเข้าหากัน มือทั้งสองกำแน่นขึ้นทันที