พี่เหรินยืนสังเกตสนามรบอย่างสบายใจ
ในสายตาเขา ซอมบี้และทีมผู้มีพลังพิเศษที่พามาด้วยล้วนแข็งแกร่ง ท่ามกลางคนหนุ่มเลือดร้อนกลุ่มนี้ที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ เขาย่อมคว้าชัยได้อย่างแน่นอน ทุกอย่างอยู่ในกำมือ
เขาจึงคิดว่าไปห้องแล็บใต้ดินก่อนดีกว่า จะได้เอา “ข้าวของ” ที่เจ้านายเตรียมไว้ให้ “คนคนนั้น” ขึ้นมาเสียก่อน
แต่ทันทีที่เขาขยับตัว ยังไม่ทันก้าวเท้าออกไป คมเพลิงร้อนระอุก็พุ่งตรงเข้าหาใบหน้า!
เขาจำต้องผงะหงายหลบอย่างรวดเร็ว คมเพลิงพุ่งเฉียดศีรษะไป
“จะไปไหน?” ลู่ซีฉือไม่รู้ว่ามาขวางทางเขาตั้งแต่เมื่อไร
พี่เหรินจ้องลู่ซีฉือด้วยสายตาอำมหิต “รนหาที่ตาย!”
คำพูดยังไม่ทันขาด พลังงานอันรุนแรงก็ปะทุออกจากร่างพี่เหริน!
[ถึงกับเป็นผู้มีพลังพิเศษระดับห้าเหมือนกันด้วย คู่ต่อสู้ไม่ธรรมดาเลย!] ลู่ซีฉือเก็บความดูแคลนทั้งหมด สีหน้าฮึกเหิมขึ้น...
......
ผลงานของซื่อซวี่โดดเด่นที่สุดในสนามรบก็จริง แต่เบื้องหลังนั้นต้องแลกมาด้วยการสิ้นเปลืองพลังมหาศาล
ใบหน้าเขาซีดเล็กน้อย เหงื่อเม็ดเล็กซึมตรงขมับ ยาสุขุมจิตในมือถูกส่งเข้าปากไม่หยุดราวกับกินลูกอม เพื่อคงการควบคุมและรีดพลังจิตออกมาใช้จนถึงขีดสุด
ภายใต้การควบคุมด้วยพลังจิตของเขา ซอมบี้ระดับหกสองตัวที่ถูกควบคุมไว้กลายเป็นหุ่นเชิดสังหารโดยสมบูรณ์
พวกมันไม่ป้องกันตัว ปล่อยให้การโจมตีของฝ่ายตรงข้ามฟาดลงบนร่าง ฉีกเนื้อเน่า หักกระดูก แต่กลับไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย กฎเดียวในการเคลื่อนไหวคือแลกแผลด้วยแผล เอาชีวิตเข้าแลก แล้วรุมโจมตีซอมบี้ระดับเดียวกันอย่างบ้าคลั่ง!
ในเวลาเพียงสั้นๆ พวกมันก็อาศัยวิธีสู้แบบไม่คำนึงถึงต้นทุนนี้สังหารซอมบี้ระดับหกไปได้ถึงสามตัว!
ช่วยลดแรงกดดันของแนวป้องกันทั้งหมดลงได้อย่างมหาศาล...
......
ทันทีที่การต่อสู้เริ่มขึ้น ฉืออีก็พุ่งเข้าหาเป่าซง ผู้มีร่างกายสูงใหญ่ที่สุดในฝ่ายศัตรูราวกับเสือหลุดจากกรง ด้วยท่าทีมุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่คิดถอย!