ลู่จินถอนหายใจยาวราวกับยอมจำนน “พอแล้ว อย่าคิดต่อเลย ต่อไปฉันจะไม่ขัดขวางแล้ว ปล่อยให้พวกเขาคบกันอย่างอิสระได้ไหม?”
ซางเหนียนเหนียนถึงได้ยิ้มอย่างพอใจ “นี่คุณพูดเองนะ ต่อไปห้ามก่อเรื่องอะไรอีกล่ะ!”
ลู่จิน “รู้แล้ว ภรรยา ลูกสาวมีความสุข...สำคัญที่สุด”
ลู่ซีฉือที่ก้มหน้าดูโทรศัพท์อยู่ข้าง ๆ เงยหน้าขึ้น พลางแกว่งหน้าจอ น้ำเสียงเจือความขบขันแบบคนชอบดูเรื่องสนุก
“แม่ ผมแจ้ง ‘น้องเขยในอนาคต’ เป็นคนแรกแล้ว”
ลู่จินเบิกตาโตทันที “แกมันคนทรยศ! เข้าข้างคนนอกชัด ๆ!”
ฉือหยานโจวก้มมองข้อความที่ลู่ซีฉือส่งมา: [พ่อฉันยอมแล้ว แกก็ทำตัวดี ๆ ล่ะ ขอให้โชคดีนะ]
เขามองหน้าจอ รอยยิ้มค่อย ๆ ปรากฏในแววตา ก่อนเงยหน้ามองคนในตระกูลลู่ที่อยู่ไม่ไกล แล้วแตะหน้าจอตอบกลับเบา ๆ
[ขอบคุณแม่ยาย...ขอบคุณพี่ใหญ่ อาเย่ และพ่อตาครับ]