ฉือหยานโจวคิดคำนวณสารพัดก็ไม่เคยนึกเลยว่า วันถัดจากวันที่ตกลงคบกับแฟนสาวอย่างเป็นทางการ ตระกูลลู่จะเริ่มตั้งกฎเวลาเข้าบ้าน ต้องกลับถึงบ้านก่อนสองทุ่ม
กฎนี้เป็นฝีมือของว่าที่พ่อตา ผู้รู้ข่าวว่าลูกสาวตัวเองมีแฟนก็รีบตรงดิ่งกลับเมืองจิง แล้วลงมติกำหนดขึ้นด้วยตัวเอง
ถ้าไม่ได้ว่าที่แม่ยายคอยช่วยพูด ฉือหยานโจวสงสัยจริง ๆ ว่าตัวเองคงไม่มีโอกาสได้เจอหน้าแฟนสาวด้วยซ้ำ
เพราะตั้งแต่วันถัดมา ตระกูลลู่ก็เปิด “โหมดป้องกันรอบด้านไร้จุดอับ”
ตอนเช้าไปเรียน ลู่ซีฉือขับรถไปส่งด้วยตัวเอง อ้างอย่างสวยหรูว่า “พ่อสั่งไว้ จะได้ป้องกันบางคน”
ตอนเที่ยง ลู่จินลงจากเครื่องบินแล้วไม่แม้แต่จะกลับบ้าน ตรงดิ่งไปมหาวิทยาลัยจิงเพื่อรับลูกสาวไปกินข้าวกลางวัน
แถมยังใช้สายตา “ทักทายอย่างเป็นมิตร” กับฉือหยานโจวที่ยืนรออยู่หน้าประตูใหญ่ ส่วนตอนกลางคืน... หลังสองทุ่มประตูบ้านตระกูลลู่ปิดสนิท อย่าหวังเสียให้ยาก
ฉือหยานโจวทั้งหัวเราะไม่ออกทั้งร้องไห้ไม่ได้
เมื่อไม่นานมานี้ ในปากของลู่จิน เขายังเป็น “หนุ่มที่ไว้ใจได้ยิ่งกว่าลูกชายแท้ ๆ” และเป็น “แบบอย่างของคนที่มีความมุ่งมั่นในหน้าที่การงาน มีความสามารถ และมีความรับผิดชอบ”
แต่ตั้งแต่กลายเป็นแฟนของหนานหนาน เขาก็ร่วงจากแท่นบูชาในสายตาว่าที่พ่อตาไปในพริบตา
หนุ่มยอดเยี่ยมอะไรกัน? เหลวไหลทั้งเพ!
ก็แค่หมาป่าหางใหญ่ที่วางแผนล่อลวงลูกสาวสุดที่รักของตัวเองไปเท่านั้น!
ถ้าไม่ได้ซางเหนียนเหนียนคอยเกลี้ยกล่อมด้วยถ้อยคำอ่อนโยน แถมลู่หนานเกอยังทำตากลม ๆ อ้อนวอนอยู่ข้าง ๆ ฉือหยานโจวคิดว่าตัวเองคงไม่มีทางก้าวข้ามธรณีประตูบ้านตระกูลลู่ได้