หลังยกมือลงมติ ทุกคนตกลงกันว่าจะอยู่ที่ฐานที่มั่นเมืองเจียต่ออีกสองวัน ทั้งสำรวจสถานการณ์ให้กระจ่าง และถือโอกาสพักฟื้นร่างกาย
'จื้อจื้อ' ในฝ่ามือของลู่หนานเกอกำลังพลิกตัวไปมา นางก็ครุ่นคิดอยู่ว่า ทำไมระบบถึงไม่ออกรางวัลให้เลย?
ทุกคนเดินไปได้ระยะหนึ่ง จนลู่หนานเกอมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้แล้ว จึงขยับปลายนิ้ว รถออฟโรดดัดแปลงสองคันก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ
มุ่งหน้าไปทางฐานที่มั่นเมืองเจีย
ในรถที่จอดอยู่ไม่ไกลจากฐานที่มั่นเมืองเจีย สายตาสอดแนมสองคู่สุดท้ายก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
"ในที่สุดก็กลับมา!" หนึ่งในนั้นเช็ดเหงื่อที่ผาก ไหล่ที่ตึงเกร็งผ่อนคลายลงเล็กน้อย
"อีกเดี๋ยวตามพวกมันไป ดูว่าพวกมันจะไปส่งเสบียงที่ศูนย์รับภารกิจหรือไม่ เราจะได้รู้ว่าจะรายงานหัวหน้าใหญ่ว่ายังไง!"
กลับมาถึงลานบ้านที่เช่าไว้
สายตาของฉือหยานโจวตกไปที่ช่องว่างใต้บานประตู — เส้นผมสองสามเส้นที่ลู่หนานเกอทิ้งไว้ได้หายไปแล้ว
"มีคนแอบเข้ามา" เสียงของเขาทุ้มต่ำ
ทุกคนรีบตรวจตราภายในบ้านอย่างรวดเร็ว
เป็นไปตามคาด ลิ้นชัก ตู้เสื้อผ้า ทั้งชั้นบนชั้นล่าง ล้วนมีร่องรอยการถูกค้น แม้อีกฝ่ายจะพยายามปกปิดอย่างที่สุด แต่การขยับเพียงเล็กน้อยก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาพวกเขาไปได้