หนึ่งนาทีสิบเจ็ดวินาทีต่อมา รถออฟโรดสีดำที่ตามมาคันนั้นเบรกกะทันหันจนจอดขวางปากซอย
"ให้ตายสิ! รถหายไปไหน?" ชายที่นั่งฝั่งคนขับกระหน่ำกำแพงพวงมาลัยอย่างแรง
ชายที่นั่งข้างคนขับผลักประตูออกมาอย่างแรง: "ผมเห็นพวกมันเลี้ยวเข้ามาตรงนี้ด้วยตาตัวเอง ถนนตันแบบนี้มันจะไปไหนได้ยังไง!"
ชายฝั่งคนขับย่อตัวลงตรวจดูที่ปากซอย: "บนถนนนี่ไม่มีรอยยางเลยสักนิด"
"ตามไม่ทันแล้ว จะทำยังไง? พวกเราจะกลับไปรายงานยังไง?" เสียงของคนนั่งข้างคนขับแฝงไปด้วยความกระวนกระวาย
ชายฝั่งคนขับหรี่ตาสามเหลี่ยม: "ไปเฝ้าที่นอกฐานที่มั่นไว้ พวกมันยังไงก็ต้องกลับไป..."
เขายิ้มอย่างชั่วร้าย: "ถึงตอนนั้น พวกเราก็แค่ตามกลับไปด้วยกันก็พอ"
"แผนดี!"
เสียงเครื่องยนต์ค่อยๆ ห่างออกไป กังจื่อกระพือปีกเลียนเสียงอย่างเยาะเย้ย: "แพ~น~ดี~" ลากเสียงท้ายยาวเหยียด
ลู่หนานเกอเก็บพลังจิตกลับมา: "ตั้งแต่ชั้นสามขึ้นไปมีซอมบี้ระดับหนึ่งเดินเตร่อยู่บ้าง เหมือนถูกไล่ต้อนเข้ามาโดยฝีมือคน..."
เหอจัวตาโตวาววับราวไฟฉาย: "กระเป๋าเงินเคลื่อนที่! ไปกันเลย! ไปกันเลย!"
เหวินชิง: "เป็นระดับหนึ่งทั้งหมด หนานหนาน ฉันทำได้ไหม?"
ลู่หนานเกอหยิบอาวุธออกมากองหนึ่ง ทั้งมีดใหญ่ ไม้กระบอง: "วันนี้ไม่ใช้พลังพิเศษกัน ถือว่าเป็นการฝึกความแข็งแรงของร่างกาย ต่อไปถ้าเจอผู้มีพลังพิเศษระดับเดียวกันจริงๆ สู้กันจนถึงที่สุด บางทีอาจจะได้เปรียบอีกหนึ่งจังหวะ"
กู้ว่านเลือกชะแลงเหล็กมาอันหนึ่ง: "หนานหนานพูดถูก เทียบกับพวกขี้เปราะพวกนั้น ไพ่เด็ดเรื่องหนังหนาตัวเราก็มาแล้วไง!"