หลิวฮั่นไห่รับตัวขดขดจากอ้อมแขนของหยูลี่มา แต่ไม่คิดว่าเด็กที่ปกติจะดิ้นรนทุกครั้ง วันนี้กลับเงียบผิดปกติ ดวงตากลมโตสีดำจ้องไปที่จื้อจื้อเพียงอย่างเดียว แล้วทิ้งตัวลงซบในอ้อมอกพ่ออย่างว่าง่าย
กลับมาถึงวิลล่า ทหารที่หลิวฮั่นไห่นำมาด้วยก็แยกย้ายกันไปประจำที่รอบบริเวณ เหลือทหารยามเพียงสองนายยืนตัวตรงอยู่สองข้างประตู
ป้าฉูเดินเข้าครัวไปอย่างรวดเร็ว ผ่านไปครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงน้ำไหล แล้วนางก็ยกถาดออกมา วางน้ำเปล่าขวดลงตรงหน้าทุกคนทีละคน
หลิวฮั่นไห่วางขดขดลงอย่างเบามือ แล้วนั่งตัวตรงบนโซฟา เอ่ยว่า "เชิญนั่ง" น้ำเสียงหนักแน่นมีพลัง
หยูลี่ขมวดคิ้วสวยเป็นปม "นายวางท่าอะไรนักหนา? วางอำนาจใส่ผู้มีพระคุณของฉันกับลูกชายฉันงั้นเหรอ?"