เมื่อสามพี่น้องตระกูลลู่อาบน้ำกลับมา ไม่มีใครเอ่ยถึงถ้วยน้ำดำนั้น
เพียงแต่ก่อนนอน ทุกคนต่างแกล้งเดินผ่านข้างๆ ลู่หนานเกอ
"ของดีๆ ไว้ใช้เองเถอะ..."
"พวกเราตัวหนาใช้ไม่จำเป็น..."
"อย่ามัวแต่คิดแบ่งให้พวกเรา..."
ยังไม่ทันที่ลู่หนานเกอจะเอ่ยปาก พวกเขาก็พากันอุดหูแล้ววิ่งหนีไปราวกับหนีผี เงาหลังแผ่กระจายความขัดขืนที่ราวกับบอกว่า ฉันไม่ฟัง ฉันไม่ฟัง ฉันไม่ฟัง
ลู่หนานเกอ...
ลู่หนานเกอกับพวก กินอิ่มดื่มน้ำจนหนำใจแล้ว ต่างเตรียมขึ้นเตียงนอนต่อ
ภายในเขตวิลล่าตรงข้ามกับพวกเขา
แสงเทียนที่สั่นไหวทอดเงาคนให้ยาวเหยียดลงบนกำแพงที่มีรอยด่างเปรอะเปื้อน ชายหญิงคนแก่เด็กกลุ่มหนึ่งเดินวนเวียนไปมาอย่างกระสับกระส่ายอยู่กลางห้องโถงใหญ่
พื้นไม้ถูกเหยียบจนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด จนกระทั่งประตูใหญ่ถูกผลักกระแทกเปิดออก—ชายสี่ห้าคนหามร่างที่เต็มไปด้วยเลือดคนหนึ่งโซซัดโซเซเข้ามา
ผ้าพันแผลที่พันไว้อย่างมั่วซั่วบนแขนที่ขาดของร่างเปื้อนเลือดนั้น ถูกเลือดชุ่มไปหมดแล้ว