ในเลนส์สไนเปอร์ของฉือหยานโจว กระสุนเจาะทะลวงหัวซอมบี้ไปแล้วห้าตัวติดต่อกัน
ฝูงซอมบี้ที่หนาแน่นเริ่มแยกออกเป็นสองทางจริง ๆ หัวที่เน่าเปื่อยและบวมโตจำนวนนับไม่ถ้วนหันไปทางต้นเสียง...
บนถนนที่ลุกไหม้ พื้นถนนที่ดำเกรียมบิดเบี้ยวผิดรูป ซอมบี้ตัวหนึ่งที่มีดวงตาสีส้มปนเหลืองยืนอยู่อย่างโดดเด่นกลางทะเลเพลิง
เมื่อมันเงยหน้าขึ้น กระดูกคอส่งเสียง "แคร็ก" อย่างแหลกสลาย มุมปากฉีกขาดไปจนถึงโคนหู เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมสีขาวน่ากลัว
"เหอ——"
เสียงคำรามต่ำนี้แผ่การสั่นสะเทือนความถี่สูงบางอย่าง ในชั่วพริบตา ฝูงซอมบี้ทั่วทั้งถนนราวกับหุ่นเชิดที่ถูกมือที่มองไม่เห็นชักใย——
"แคร็ก! แคร็ก!"
หัวเน่าเปื่อยหลายร้อยหัวหันไปทางต้นเสียงในมุมเดียวกันเป๊ะ แล้วก็หันกลับมาทางดาดฟ้าพร้อมกัน
เสียงกระดูกหักดังกรอบแกรบไม่ขาดสาย ซอมบี้หลายตัวถึงกับคอหักเพราะหันหัวแรงเกินไป
ดวงตาสีส้มเหลืองเป็นประกายเหมือนแก้วภายใต้แสงไฟ เสื้อผ้าบนตัวยังสะอาดเอี่ยม ร่างกายไม่เน่าเปื่อยหรือบวมขึ้น
ถ้าไม่ใช่เพราะผิวสีเทาปนเขียวและแขนขาที่บิดเบี้ยว มันแทบจะดูเหมือนนักเดินทางที่หลงทาง