แสงจันทร์สาดส่องลงมา ใบหน้าครึ่งซีกที่บิดเบี้ยวดูน่าสยดสยองยิ่งขึ้นในแว่นกลางคืน...
กล้องส่องทางไกลของเหอจัวเกือบหลุดจากมือ: "ไม่แปลกใจเลยที่เสียงดังขนาดนี้ ไอ้พวกไหนกัน ไปรุ้งซอมบี้ทั้งรังหรือไง?"
กู้ว่าน: "นายเคยคิดไหมว่า ตอนอยู่เมืองซุ่น คนอื่นจะด่าเราแบบนี้บ้างไหม?"
เหอจัว: "จะเหมือนกันได้ยังไง? พวกเราไปฆ่าซอมบี้! แต่พูดจริงๆ มองซากศพเน่าพวกนี้ผ่านกล้องส่องทางไกล ยิ่งน่าขยะแขยง! เดี๋ยว... นำหน้ากลุ่มนั้น ทำไมดูคุ้นๆ จัง?"
ลู่ซีฉือ: "ไม่คุ้นสิ! เพิ่งเจอพวกเย่คุนมาไม่ใช่เหรอ..."
กู้ว่าน: "พวกเขาไม่ได้ตั้งใจจะล่อซอมบี้มาทางพวกเราหรอกนะ..."
ลู่หนานเกอ: "มั่นใจเข้าไว้ เอา 'ไม่ได้' ออกไปสิ พวกมันมุ่งมาทางเราแน่นอน! รอบด้านเต็มไปด้วยซากศพเน่า... เราถูกล้อมอีกแล้ว!"