วันรุ่งขึ้น ทุกคนตื่นแต่เช้าตรู่
หลังกินอาหารเช้า จี้เซี่ยนก็ยังไม่ตื่น
ถือโอกาสที่อากาศเย็นสบายยามเช้า พวกเขาจึงเริ่มจัดการหมูป่าสามตัวที่เหลือ
กว่าจะเก็บงานได้ก็เที่ยงแล้ว
คลื่นความร้อนเที่ยงวันหอบเอากลิ่นคาวเลือดอันหนาแน่นมาด้วย เหนียวหนึบติดอยู่ตามผิวหนังของทุกคน
กู้ฉีใช้ลำน้ำฉีดล้างหน้าบ้านไปหนึ่งชุดใหญ่
ลู่หนานเกอบังคับกระแสลมม้วนเป็นบ้าหลายลูก กลิ่นคาวเลือดก็ยังแรงอยู่ดี
"ดูของฉันสิ" เหอจัวย่อตัวลง ทำสปาให้ดิน
พื้นดินพลุ่งพล่านเป็นระลอกคลื่น กลิ่นดินสดใหม่ผสมกลิ่นหอมสดชื่นของรากหญ้าพุ่งเข้ามาปะทะหน้า ในที่สุดก็กลบกลิ่นคาวเลือดได้
จี้เซี่ยนกำลังเป็นไข้ ประตูห้องเลยไม่ได้ปิด
กู้ฉีกับเหอจัวแวะเข้าไปดูเป็นระยะ
เมื่อท้องฟ้าเริ่มแดงฉาน จี้เซี่ยนถึงได้ตื่นขึ้นมา
เหอจัวกำลังพิงอยู่ที่ขอบประตู กินของหวานที่เหวินชิงกับลั่วซิงโหยวคิดค้นใหม่
พอได้ยินเสียง ขนมทั้งหมดก็ยัดเข้าไปในปาก เศษขนมยังติดอยู่ที่มุมปากก็พุ่งไปที่ข้างเตียงแล้ว
"ตื่นแล้วเหรอ?" เขาพยุงจี้เซี่ยนให้นั่งขึ้น เสียงอ้อแอ้เพราะปากเต็มไปด้วยอาหาร "รีบบอกสิ ตื่นพลังพิเศษอะไร?"
สายตาทุกคนรวมศูนย์มาจากหน้าประตูทันที
จี้เซี่ยนค่อย ๆ กางฝ่ามือออก
"ธาตุดิน!" เหอจัวตบขอบเตียงอย่างตื่นเต้น "เหมือนฉันเลย!"
จี้เซี่ยนยิ้มตอบ "อืม ในที่สุดก็มีพลังพิเศษแล้ว!"