เหอจัวสีหน้าเริ่มซับซ้อนขึ้น: "ทีหลังคุณตาซื่อก็ตามหาหลานชายน้อยที่พลัดพรากไปนานได้เจอ ฝากให้พวกเราช่วยดูแลๆ
คิดถึงบุญคุณของคุณตาซื่อ พวกเราก็ตอบตกลงด้วยความเต็มใจ หลานชายคนนั้นก็คือซือเฉิง"
"ตอนแรกเจ้าหมอนั่นไม่ค่อยชอบพูดจาเท่าไหร่..." เหอจัวทำท่าเลียนแบบสีหน้าหม่นหมองของซือเฉิงในตอนนั้น
"ทั้งวันทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ราวกับลูกหมาป่า มองคนทีก็แววตาดุดัน ราวกับพร้อมจะกระโจนมากัดเธอได้ทุกเมื่อ
แต่พวกเรานึกถึงบุญคุณของคุณตาซื่อ ก็พาเขาไปเที่ยวด้วยทุกที่—ไปโรงเรียน กินข้าว ไปชกต่อย ก็ค่อยๆ สนิทกันขึ้นมา"
เหอจัวถอนหายใจ: "ใครจะรู้... ไอ้หมอนั่นในก้างพิลึกกึกกือ!"
กู้ว่าน: "พิลึกยังไง...?"
เหอจัวทำท่าสั่น: "สัตว์เลี้ยงที่พวกเราเลี้ยง วันนี้หายไปตัวหนึ่ง พรุ่งนี้หายไปแมวตัวหนึ่ง ที่หลังรู้ว่าถูกมันแอบเอากลับบ้านไปชำแหละหมดแล้ว!
ที่แย่ที่สุดคือ—"
เขาจงใจยืดเสียง แล้วมองไปที่กู้ว่าน: "มันยังเคยแอบอุ้มหากู้ว่านว่านตอนเด็กๆ ไปด้วย!
เพราะช่วงนั้นตระกูลกู้ยุ่งมาก กู้ว่านว่านก็ให้กู้ฉีกับป้าพา มักจะคลุกคลีกับพวกเรา"
กู้ว่าน: "อะไรนะ? ทำไมฉันไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย?"
กู้ฉีเหลือบมองเธอ: "ตอนอายุขนาดควบคุมอึฉี่ไม่ได้ เธอจะไปจำอะไรได้?"
กู้ว่าน: "พี่ชาย! พูดจาให้สุภาพหน่อยได้ไหม? อึฉี่อะไรกัน... ภาพพจน์พี่หายไปหมดแล้วนะ!"
เหอจัว: "จะฟังต่อไหมล่ะ?"