ฉือหยานโจว: "ผมกับกู้ฉีลงมือก่อน ใช้สายฟ้าและกระแสน้ำวงกว้างสร้างความสนั่นหวั่นไหวที่สุด
พอเราลงมือ พวกนายรีบโจมตีเต็มกำลังตามแผนของหนานหนานทันที!"
ลู่หนานเกอ: "พอซอมบี้ถูกดึงดูดเข้ามาพอดี อาเย่จะใช้โล่กันพื้นที่คลังสินค้าด้านหลังไว้ก่อน พี่จัว พี่เซี่ยน พี่ซิงโหยว พวกพี่ประสานงานกันหน่อย"
เหอจัวสามคนพยักหน้า: "วางใจได้ น้องสาวสุดที่รัก/หนานหนาน..."
ลู่หนานเกอ: "ถ้าทุกอย่างราบรื่น บางทีอาจจะได้แบบครั้งก่อน ปิดประตูตีหมา ระเบิดพวกมันรวดเดียว!"
......
เหวินชิงปีนขึ้นหลังกังจื่อ เปลี่ยนกระเป๋าเป้และปืนไรเฟิลซุ่มยิงเป็นหน้าไม้ระเบิดยี่ห้อ'มีมี'...
จากนั้นจื้อจื้อก็ควบคุมเถาวัลย์อย่างคล่องแคล่ว โผตัวเบา ๆ เหมือนแกว่งชิงช้า ลงมาบนหลังกังจื่อเช่นกัน
เถาวัลย์ที่แข็งแรงและหนากว่าสิบเส้นแยกออกจากร่างมัน พันรอบเอวของลู่หนานเกอ ฉือหยานโจวและพวกพ้องด้านล่าง มัดไว้แน่นแต่ไม่รัดจนเกินไป
"ไปเถอะ!" ลู่หนานเกอตะคอกเบา ๆ
ปีกขนาดใหญ่ของกังจื่อเริ่มกระพือ แต่ครั้งนี้มันบินช้ามากแต่มั่นคง
ลู่หนานเกอและพวกพ้องผ่อนคลายร่างกาย จับเถาวัลย์ของจื้อจื้อไว้ เหมือนถูกดึงด้วยเชือก ขณะที่กังจื่อสูงขึ้น จื้อจื้อก็วางพวกเขาไว้บนยอดกำแพง
ยอดกำแพงนี้กว้างประมาณครึ่งเมตร พอยืนได้หนึ่งคน แต่ด้านล่างคือทะเลซอมบี้ที่หนาแน่น น่ากลัวยิ่งนัก