แสงอรุณรำไร
เหอจัวคาบแซนด์วิชไข่ครึ่งชิ้น เอนกายพิงพนักเก้าอี้ด้วยดวงตาครึ่งหลับครึ่งตื่น พูดเสียงงึมงำไม่ชัดถ้อยชัดคำว่า "หนูน้อย เราจะอยู่เมืองเจียหนึ่งเดือนเลยเหรอ"
ฉือหยานโจวเหลือบมองลู่หนานเกอที่กำลังเคี้ยวอาหารอย่างเอื่อยเฉื่อย รับบทสนทนาต่อ "อยู่สองวันก่อนเถอะ ค่อยๆ หาข้อมูลดู"
เหอจัวกะพริบตา "หา?"
ลู่ซีฉือถอนหายใจยาว อธิบาย "ตั้งแต่เราเหยียบเข้าในฐานที่มั่นเมืองเจีย ตาที่จับตาดูเราไม่เคยขาด
เช่าบ้านอยู่ประจำ เขาถึงจะผ่อนคลายระวังตัว คิดว่าเรามีเวลาและโอกาสมากพอที่จะสืบตื้นลึกหนาบางของเรา
จริงก็อย่างว่า หนานหนานบอกว่าจะอยู่หนึ่งเดือน พอเซ็นสัญญาเสร็จ คนที่จับตาดูเราก็เหลือแค่คนเดียว"
เหอจัวตบขาตัวเองแรง กินแซนด์วิชที่เหลือหมดในสองสามคำ เศษขนมปังติดอยู่ที่มุมปากยังไม่ทันเช็ด "ฉันว่าอย่างนั้น! เมื่อคืนเสี่ยวเหอพูดถึงโรงแรม พวกเธอโต้ตากันเป็นรหัส ที่แท้ก็วางกับดักไว้ที่นี่นี่เอง!"