ในห้องนั่งเล่นอันมืดมิด แสงเทียนที่สั่นไหวและแสงไฟฉายทอประสานกันบนพื้น
หลังจากพักผ่อนมาทั้งวัน ทุกคนต่างกระปรี้กระเปร่า ไม่มีทีท่าว่าจะง่วงนอนแม้แต่น้อย
กู้ว่านขยับข้อมือ ดวงตาเป็นประกายแวววาวราวกับรอคอยอะไรบางอย่าง: "อยู่ว่างๆ อย่างนี้ก็เปล่าประโยชน์ มาซ้อมพิเศษกันหน่อยไหม?"
กู้ฉีลูบหัวน้องสาว ขมวดคิ้วมองออกไปนอกหน้าต่าง: "ถ้าทำเสียงดังเกินไปจะพาปัญหาเข้าใส่ตัวเอง"
ลู่หนานเกอหยิบเบาะรองปีนเขาที่พับอย่างเป็นระเบียบออกมาจากมิติส่วนตัว: "ที่กักตุนไว้จากห้างสรรพสินค้าครั้งที่แล้ว ปูพื้นแล้วช่วยลดแรงกระแทกและกันเสียงได้"
"เยี่ยมไปเลย!" กู้ว่านกำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น: "ฉันไม่อยากเป็นแค่พ่อมดที่บอบบาง พลังพิเศษหมดเมื่อไหร่ก็ป้องกันตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ"
เธอทำท่าฟัน: "อย่างน้อยก็ต้องเป็นแบบหนานหนาน ถึงไม่มีพลังพิเศษก็ยังจัดการซอมบี้ได้สองสามตัวไม่ว่าจะที่ไหน"
ลู่หนานเกอยกมือกวาดเฟอร์นิเจอร์ในห้องนั่งเล่นเข้ารวมมิติส่วนตัว ทุกคนรีบปูแผ่นกันลื่นลงบนพื้นอย่างคล่องแคล่ว
ไม่นานนักก็เปลี่ยนห้องนั่งเล่นทั้งห้องให้เป็นลานฝึกซ้อมชั่วคราวได้สำเร็จ
รอยต่อของเบาะรองปีนเขาปรากฏให้เห็นรางๆ ใต้แสงเทียน กลิ่นยางจางๆ ลอยอบอวลไปในอากาศ
เหวินชิงเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นยืน: "ฉันจะซ่อนอยู่ข้างหลังพวกคุณไปตลอดไม่ได้ ฉันไม่หวังจะฆ่าศัตรู ขอแค่ให้เผชิญหน้ากับซอมบี้ระดับหนึ่งแล้วหนีออกมาได้อย่างปลอดภัยก็พอ จะได้ไม่ทำให้พวกคุณต้องคอยกังวลเกี่ยวกับฉันตลอดเวลา"