กู้ว่าน เหอจัว สองสามคน ตัวสกปรกยิ่งกว่าคนไหน ฝ่ายเสื้อนอกของจี้เซี่ยนถึงกับถูกประกายไฟลวกเป็นรูพรุนไปหลายจุด
เมื่อลากระยะห่างที่ปลอดภัยพอแล้ว ลู่หนานเกอก็พบซอยร้างเส้นหนึ่งที่รายล้อมไปด้วยประติมากรรมน้ำแข็ง
ฉือหยานโจวกางนิ้วทั้งห้า ประติมากรรมน้ำแข็งรอบด้านราวกับมีชีวิต เริ่มขยับเขยื้อน...
กำแพงน้ำแข็งใสส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด ค่อย ๆ แยกออกจากกัน เป็นทางแคบ ๆ พอให้คนเดียวลอดผ่าน
ลู่หนานเกอมองเข้าไปในทางเดินอันมืดมิด: "ในนั้นมีซอมบี้ระดับต่ำสิบกว่าตัวกำลังเดินเตร่อยู่"
"ฉันจัดการเอง" ฉือหยานโจวหันไปทางฉืออี: "ฉันแช่แข็งมันไว้ ฉืออีใช้เถาวัลย์ม้วนแล้วโยนออกไปข้างนอก เก็บกวาดให้สะอาดข้างนอกนั่นแหละ จะได้ไม่ต้องเผาศพในซอยทีหลัง"
ฉืออี: "ได้ครับ คุณชาย"
ฉือหยานโจวก้าวไปทางปากทางเดิน ที่ใดที่เขาผ่าน ความหนาวเย็นตามติดเป็นเงา
ซอมบี้ระดับสองสิบกว่าตัวที่เดินเตร่อยู่ เริ่มแข็งตัวจากฝ่าเท้าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตากลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็ง
ฉืออีควบคุมเถาวัลย์ โยนซอมบี้ที่แข็งเป็นน้ำแข็งออกไปนอกซอยทีละตัว ก้อนน้ำแข็งหนักอึ้งกระแทกพื้นดัง "ปัง ๆ" ทึบ ๆ
เมื่อทุกคนก้าวเข้าไปในซอย ซื่อซวี่ก็ใช้พลังจิตระเบิดหัวซอมบี้ที่กลายเป็นน้ำแข็งทีละตัวทันที
ลู่หนานเกอขยับปลายนิ้ว รถบ้านคันคุ้นตาก็ปรากฏกลางซอยราวกับเวทมนตร์