แสงยามเช้าส่องผ่านม่านเมื่อทุกคนกลับมาที่คฤหาสน์พักชั่วคราว
ซื่อซวี่เดินตามลู่หนานเกอติดๆ แทบจะมุดเข้าไปในห้องของเธอ—
"ปัง!"
หมัดของพี่น้องสามคนร่วงลงพร้อมกัน
ซื่อซวี่ที่หน้าน่วมยอมสงบลงในที่สุด ถูกเหอจัวและกู้ฉีจับลากกลับห้อง
เมื่อลู่หนานเกอตื่นขึ้นมา หน้านอกประตูมีร่างขดเป็นก้อนท่าทางน้อยใจ
ถ้าไม่ใช่เพราะกู้ว่านเห็นแก่หน้าตาเข้าห้ามไว้ทัน: "หนานหนาน อย่าตี! หน้าตาแบบนี้พังไปเสียดายแย่"
ซื่อซวี่คงโดนอัดไปอีกที
บนโต๊ะอาหารลอยกลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นซีอิ๊ว—ที่เหวินชิงกับลั่วซิงโหยวทำไว้ก่อนหน้านี้และเก็บไว้ในมิติส่วนตัว
ซื่อซวี่ยื่นมือจะหยิบเส้นบะหมี่ โดนลู่หนานเกอใช้ตะเกียบฟาดที่หลังมือ
"อืม...แม่..."
เขาหน้าตาแดงก่ำตัวตรง แผ่กลิ่นอายความน้อยเนื้อต่ำใจ
ลู่ซีฉือและคนอื่นๆ ที่ได้ยินเสียงเดินมาเห็นเหตุการณ์...
"โดนอัดอีกแล้วเหรอ?" กู้ฉีเลิกคิ้ว
เหอจัว: "เด็กเหลือขอคิดก่อกบฏอีกแล้วเหรอ?"
ลั่วซิงโหยวถอนหายใจ: "เขาอยากใช้มือหยิบบะหมี่กิน"
ลู่เป่ยเย่มองสีหน้าสิ้นหวังของพี่สาวตัวเอง แล้วทำหน้าเคร่งขรึมเหมือนผู้ใหญ่ สาธิตอย่างจริงจัง: "ดูดีๆ นี่เรียกว่าตะเกียบ บะหมี่ต้องแบบนี้—คีบขึ้นมากิน"
เหวินชิงอดไม่ได้ที่จะขยี้หัวเขาเบาๆ: "หนูอาอาเย่เก่งมาก!"
ฉือหยานโจวมองดูท้องฟ้า: "กินบะหมี่เสร็จ เราก็ออกเดินทางได้..."
ลู่หนานเกอ: "อืม ถ้าช้าไปกว่านี้เมื่อคืนอาจต้องเจอแบบนั้นอีกครั้ง"