เหอจัวรู้สึกคอเย็นวาบ หลบสายตาของกู้ว่าน กัดฟันเอ่ยขึ้นพร้อมกับสะกิดกู้ฉี: "โหวกู้ มาช่วยกันหน่อย ไปล้างเจ้านี่ให้สะอาดกันเถอะ!"
ทั้งสองเพิ่งจะเข้าไปใกล้ ซื่อซวี่ก็มือนึงกอดราวบันไดอย่างกับปลาหมึกยักษ์ ไม่ว่าจะดึงยังไงก็ไม่ขยับ
กู้ฉีทำอะไรไม่ได้ หันไปมองลู่หนานเกอ: "หนานหนาน..."
เสียงของลู่หนานเกออ่อนล้าปนไปด้วยความเหนื่อยหน่าย: "ลุกขึ้น ไปอาบน้ำกับพวกเขา"
ซื่อซวี่ใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาอย่างมั่ว ๆ สะอึกสะอื้นตอบ: "ได้ครับ คุณแม่!"
ลู่หนานเกอ...
ตอนเดินผ่านลู่เป่ยเย่ ซื่อซวี่กลับตาเป็นประกาย ก้มหน้ามอง: "พี่ชาย อาบน้ำด้วยกันไหม!"
ลู่เป่ยเย่ถอยหลังสองก้าว: "ฉันอาบเอง!"
ซื่อซวี่เอียงคอคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็เหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง พยักหน้า: "งั้นฉันก็อาบเอง?"
"ฝันไปเถอะ!" เหอจัวและกู้ฉีประคองเขาขึ้นคนละข้าง
เหอจัวดึงปกเสื้อเขา: "เจ้านี่ มาเถอะ ก็แค่...!"
ซื่อซวี่ดิ้นรน กู้ฉีรีบกดไหล่เขาไว้: "อาบน้ำให้สะอาด ๆ คุณแม่จะได้รักคุณมากขึ้นไง"
ลู่หนานเกอกำลังใช้พลังธาตุลมเก็บเศษกระจกที่แตกเกลื่อนพื้น พอได้ยินประโยคนี้ เท้าก็สะดุดเล็กน้อย...
......
พอลู่หนานเกออาบน้ำเสร็จออกมา ก็เห็นซื่อซวี่นั่งยอง ๆ เหมือนหมาตัวโตอยู่ห่างจากประตูห้องน้ำเธอสามเมตร โดยมีลู่เป่ยเย่และลู่ซีฉือประกบอยู่คนละข้าง
"คุณแม่!" ดวงตาซื่อซวี่สว่างวาบทันที
ลู่หนานเกอที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ อารมณ์ดีคิดว่าตัวเองให้อภัยทุกคนได้แล้ว เริ่มรู้สึกปวดหัวตุ๊บ ๆ อีกครั้ง รีบเกินไป ให้อภัยไม่ได้แม้แต่นิดเดียว...