ขณะนี้ สิ่งมีชีวิตสุดสยองที่พวกผู้รอดชีวิตฝั่งตรงข้ามเคารพยำเกรงและคาดเดากันว่ามี "พลังพิเศษอย่างน้อยระดับสาม" — ต้นไม้มนุษย์ตัวเล็ก 'จื้อจื้อ' — กำลังนอนขดตัวอย่างเกียจคร้านอยู่ในอ้อมแขนของลู่เป่ยเย่ กิ่งอ่อนสองท่อนประคองหัวกลม ๆ ไว้ ดวงตาโตเท่าเมล็ดถั่วเขียวไม่กะพริบแม้แต่น้อย จ้องจับแท็บเล็ตอย่างตั้งอกตั้งใจ
ใบไม้สีเขียวสดขดตัวแน่นด้วยความตื่นเต้นตามเนื้อเรื่องการ์ตูนบางจังหวะ แล้วก็แผ่สบายอย่างร่าเริงในอีกจังหวะ
ทั้งหมดนี้ต้องยกเครดิตให้กับแท็บเล็ตที่เต็มไปด้วยข้อมูลซึ่งลู่หนานเกอเพิ่งจะค้นเจอมาได้
เธอหันไปถามฉือหยานโจวว่า "พี่หยาน อยากได้แท็บเล็ตไว้ดูซีรีส์ไหม?"
ฉือหยานโจวถามกลับ "มีหนังสือไหม?"
ลู่หนานเกอพยักหน้า จิตใจกวาดสำรวจเสบียงในห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่เธอ "กวาดล้าง" จนเกลี้ยงทั้งตึก และในคืนที่ย้ายของออกจากปั๊มน้ำมัน ระหว่างทางกลับบ้าน เธอก็ขนเอาของในห้างทั้งหลังออกมาจนหมด