ลู่หนานเกอพูดขึ้นว่า "ตอนที่ฉันสำรวจจากอากาศเมื่อครู่นี้ ฉันจับตำแหน่งสำคัญๆ ในเขตศูนย์กลางได้แล้ว..."
เธอเงยหน้าขึ้น สายตากวาดมองทุกคน "เดี๋ยวฉันจะทิ้งระเบิดจากกลางอากาศก่อน ทำให้พวกนั้นตั้งตัวไม่ติด...
พี่หยาน พวกนายรอข่าวจากฉันที่ดาดฟ้าตึกนี้เลย
รอให้ระลอก 'เครื่องเคียง' นี้ทำให้กำลังพวกนั้นอ่อนแอลง ที่เหลือค่อยเก็บทีละน้อย..."
พูดมาถึงตรงนี้ นางขมวดคิ้วเล็กน้อย "แต่ถ้าคำนวณตามระยะทางแล้ว ระยะที่ฉันทิ้งระเบิดอาจจะมาถึงแถวนี้ด้วย...เพื่อความปลอดภัย ฉันจะฝากจื้อจื้อไว้ที่นี่"
นางวางจื้อจื้อที่อยู่บนไหล่ลงบนไหล่ของลู่เป่ยเย่
ใบไม้ของจื้อจื้อสั่นไหวเบาๆ ส่งเสียงกรอบแกรบ
"จื้อจื้อ เดี๋ยวเธอใช้เถาวัลย์พันเอวทุกคนไว้ก่อน...
ถ้าตึกนี้โดนอะไรเข้า เธอก็ควบคุมเถาวัลย์พาทุกคนย้ายที่ ถ้าตึกนี้ไม่ถล่ม พอเสียงระเบิดสงบลง เธอรีบพาทุกคนไปรวมกับฉันที่เขตศูนย์กลางทันที"
จื้อจื้อส่ายใบไม้สีเขียวสด "จี้ๆๆ..."
[นายหญิงให้ฉันเหวี่ยงพวกเขาหรอ เหวี่ยงให้กระเด็นแบบนั้นเลย?]
ลู่หนานเกอยื่นมือแตะหัวหยักศกของมัน "ห้ามเหวี่ยง ต้องมั่นใจว่าทุกคนจะไม่บาดเจ็บ..."
[ห้ามเหวี่ยง? ไม่ให้บาดเจ็บ? งั้นก็หย่อนลงมาตรงๆ ใช่ไหม คล้ายกับการควบคุมโคมไฟ?] จื้อจื้อทำเป็นยืดลำต้นให้ตรง กางใบไม้ออก "จี้ๆๆ!"
[โอเค...นายหญิง รอชมฉันได้เลย!]
เหอจัวยื่นหน้าเข้ามาอย่างกะล่อน ยื่นมือจะลูบใบไม้ของจื้อจื้อ "ถ้างั้นความปลอดภัยของพวกเราก็ฝากเจ้าจื้อจื้อตัวน้อยของเราด้วยล่ะ!"