ก่อนวันเปิดตลาดหนึ่งคืน แสงจันทร์ริบหรี่ ราตรีมืดทึบ
ลู่หนานเกอ ฉือหยานโจวและพวก พร้อมด้วยผู้รอดชีวิตห้าสิบคนจาก"ฐานที่มั่นหยานซิน"ที่คัดเลือกมาอย่างดี ค่อย ๆ เคลื่อนไปตาม"ระเบียงโล่ทองคำ"อันสูงตระหง่านนอกประตูฐานที่มั่น
จื้อจื้อควบคุมเถาวัลย์ที่หนาที่สุดสองเส้น ยกไฟฉายกำลังไฟสูงสองดวงนำทางอยู่ด้านหน้า
ลำแสงสีขาวเย็นฉายใบหน้าที่ทั้งตื่นเต้นและเคร่งเครียดของผู้รอดชีวิต
ผู้รอดชีวิตที่ถูกคัดเลือกเหล่านี้ สายตามักจะลอบมองไปที่ลู่หนานเกอ ฉือหยานโจวและคนอื่น ๆ ที่เดินอยู่หัวแถวโดยไม่รู้ตัว...
ในแววตามีทั้งความเลื่อมใส ความกตัญญูที่ยากจะปกปิด และความระมัดระวังที่อยากเข้าใกล้แต่ไม่กล้าที่จะเข้าไป
สองข้างทางของ"ตลาดหยานซิน"มีแผงลอยแข็งแรงสูงประมาณเมตรครึ่งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ
แผงลอยแต่ละแผงคลุมด้วยผ้าใบหนาสีเข้มเหมือนกันทั้งหมด ตอนนี้ปล่อยลงมาปิดมิดชิด...
ด้วยแสงไฟฉายด้านหน้าและด้านหลัง มองเห็นป้ายแบ่งโซนที่แขวนระหว่างแผงลอยแต่ละแผงได้อย่างชัดเจน พื้นขาวตัวหนังสือดำ อ่านง่ายเห็นชัด
โซนอาหาร หมายเลข 1-10
โซนของใช้ประจำวัน หมายเลข 11-20
โซนของใช้ในบ้าน หมายเลข 21-25
โซนยา หมายเลข 26-28
โซนเสื้อผ้า หมายเลข 29-35
โซนแลกเปลี่ยนสิ่งของพิเศษ หมายเลข 36
......
การแบ่งโซนชัดเจนและสมเหตุสมผล ทอดยาวไปจนสุดสายตา
เจ้าหน้าที่ห้าสิบคนที่ถูกคัดเลือกมา แต่ละคนมีปลอกแขนผ้าใหม่เอี่ยมติดที่แขนซ้าย ประทับหมายเลขแผงลอยของตัวเองไว้