ลู่หนานเกอฟังคำพูดของเหอจัว ใต้หน้ากากอนามัย มุมปากโค้งขึ้นอย่างแผ่วเบา
เธอเผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่ง แต่กลับเป็นดวงตาที่ดูไร้พิษภัยคู่นี้เอง ที่พูดออกมาได้ราวกับไม่ใส่ใจความโหดร้ายเลยแม้แต่น้อย
"ในเมื่อน่าเกลียดจนแสบตา..." เธอหยุดไปครู่หนึ่ง สายตาขี้เกียจกวาดมองกลุ่มของหวงพาน: "งั้นฆ่าทิ้งให้หมดเลยไหมล่ะ?"
คำพูดเบาๆ ประโยคหนึ่ง กลับเหมือนเหล็กร้อนแดงที่ทาบลงบนเส้นประสาทของทุกคนในฐานที่มั่นหินผา
ผู้คนที่เมื่อครู่ยังครางหรือกระซิบกระซาบกันอยู่ ต่างเงียบหายไปในทันที
สายตาทุกคู่ ทั้งตกใจ ไม่อยากเชื่อ หวาดกลัว ต่างพุ่งไปจับจ้องที่ลู่หนานเกอพร้อมกัน
หวงพานครึ่งตัวพิงอยู่กับชายคิ้วบางที่ยืนอยู่ข้างๆ
เขาเพิ่งจะคิดในหัวอย่างรวดเร็วว่า จะปลุกปั่นผู้ชมที่มุงดูอยู่มากขึ้นเรื่อยๆ เพื่อเรียกความเห็นใจ หรือจะยอมแพ้ขอชีวิตอย่างราบคาบดี
ยังไงซะ คนฉลาดอย่าเสียเปรียบเฉพาะหน้า
พอลู่หนานเกอพูดจบ ราวกับน้ำเย็นฉ่ำหนึ่งอ่างเทราดจากหัว เขาตัวสั่นไปทั้งร่าง
เขาผงกหัวขึ้นอย่างแรง ดวงตาหมองคล้ำคู่นั้นมีเส้นเลือดแดงขึ้นเต็มไปหมด ความโกรธแค้นและความอัปยศปะปนกัน แทบจะปะทุออกมา
แต่เมื่อสายตาเขาปะทะกับดวงตาที่สงบนิ่งราวผืนน้ำของลู่หนานเกอ คำด่าทั้งหมดที่เอ่ยถึงริมฝีปากก็ถูกกลืนกลับเข้าไป ติดอยู่ในลำคอ กลายเป็นเพียงเสียงครางอัดอั้น...
[นี่...ผู้หญิงคนนี้ อายุไม่มากแต่ปากเต็มไปด้วยคำว่าฆ่า ฆ่า ฆ่า! ให้ตายเถอะ อยู่บนที่ของคนอื่น สู้ก็สู้ไม่ได้ หนีก็หนีไม่รอด!