ฉือหยานโจวขี้เกียจฟังพวกเขาโต้เถียงกันเองแบบสุนัขกัดสุนัข หันไปทางลู่หนานเกอ: "หนานหนาน ง่วงหูไปไหม? ไม่งั้น...ฉันฆ่าหมดเลยไหม?"
ลู่หนานเกอสบตากับเขา พยักหน้า: "พอดี...ฆ่าไก่ให้ลิงดู?"
หวงพานข่มความโหดร้ายในดวงตาลง เงยหน้า: "ดีนัก! ฆ่าไก่ให้ลิงดู! พวกแกสำนักหยานซินปากดีจริงๆ นะ!"
เปิดประตูทำการค้า ตั้งตลาด พวกเราผู้รอดชีวิตจะเข้ามาซื้อของมีปัญหาอะไร?
ทั้งสองฝ่ายก็แค่มีเรื่องบาดหมางเล็กน้อย ทะเลาะปากกันนิดหน่อย พวกแกสำนักหยานซินจะฆ่าพวกเราหมดเลยหรือ? ยังมีกฎหมายบ้านเมืองหรือเปล่า! ไร้เหตุผลสิ้นดี!"
เหอจัวมุมปากยกขึ้น: [ใจเต้นแรงเลย...ฉากตบหน้ายังไงล่ะ! ฉัน...เหอเสี่ยวเย่ มาแล้ว!]
เขาใช้สำเนียงเย่อหยิ่งชวนหมั่นไส้สุดๆ ตอบกลับ: "แก...ยืนอยู่บนดินแดนของพวกเรา พวกเราคือกฎหมาย พวกเราคือเหตุผล!"
แก—ไม่ยอม? ไม่พอใจ?
เขาจงใจยืดเสียง แต่ละคำเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย: "งั้นแกก็สู้สิ แกลงมือเลย!"
ทำไมยังไม่ลงมือ? โอ้ กลัวตาย...? งั้นก็เก็บเงียบๆ ไว้กับตัวแกไป!"
[โอ้ย! โคตรสะใจ! ครั้งนี้เล่นใหญ่ได้ใจมาก สมบูรณ์แบบ! ดูพลังฉันสิ...ดูบทพูดฉันสิ!]
เหอจัวหันไปขยิบตาให้ลู่หนานเกอและคนอื่นๆ: [ทุกคน รีบกดไลก์ให้ฉันหน่อย!]
หวงพานโกรธจนเลือดในกายเดือดพล่าน แต่รู้ว่าพวกตัวเองสู้ไม่ได้ จึงพยายามปลุกระดมฝูงชนที่มุงดู เขาตะโกนเสียงแหบแห้งใส่ฝูงชนรอบข้างที่มืดฟ้ามัวดิน
"พวกคุณได้ยินไหม? พวกเขาพูดเองแล้ว! พวกเขาบอกว่าพวกเขาคือเหตุผล! พวกเขาคือกฎหมาย!"