มือเรียวเล็กแต่แข็งแรงผิดปกติพุ่งมาจากทางด้านหลัง จับแขนของเขาไว้แน่น หยุดยั้งแรงพุ่งทะยานของเขาไว้ได้อย่างฉับพลัน
"เซี่ยหลินอาน!" เซี่ยหลินหลินขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาเต็มไปด้วยความร้อนรนและไม่เห็นด้วย
เซี่ยหลินอานสะบัดมืออย่างแรง แต่กลับพบว่าพี่สาวจับไว้แน่นจนไม่อาจหลุดได้ในชั่วขณะ
เขาหันขวับกลับมาอย่างเดือดดาล ตะคอกเสียงต่ำ: "พี่! ปล่อยฉัน! พวกเขาเมื่อกี้แทบจะเอาชีวิตเราไม่เลี้ยง!
ปล่อยให้พวกเขาหนีไปตอนนี้ วันหน้าอาจเป็นภัยได้! ใจดีกับศัตรูก็คือโหดร้ายกับตัวเอง! เหตุผลแบบนี้พี่ไม่เข้าใจหรือไง?"
ในขณะนั้นเอง ไม่ไกลจากพวกเขา กู้ฉีเพิ่งจบการโจมตีรอบหนึ่ง
"พวกเขาอยู่แถวหลังของสมรภูมิตลอด ออกแรงไม่เต็มที่ ไม่ได้ลงมือถึงตาย... อย่าไล่ตีหนีจนมุม ระวังจะโดนเล่นงาน"
เซี่ยหลินอานระเบิดทันที ความโกรธและความอึดอัดเต็มอกราวกับหาทางระบายออกได้ เจาะจงไปที่กู้ฉี
"กู้ฉี! นายช่างน่ารำคาญมากขึ้นเรื่อยๆ! ผู้ชายเต็มตัว แต่วันๆ ทำตัวเป็นดอกบัวขาวผู้เมตตา!
พวกเขาไม่ได้ลงมือถึงตาย? นั่นเพราะพวกเราแข็งแกร่งพอ ฝืนยืนหยัดได้!
ถ้าพวกเราอ่อนแอกว่านี้ ตอนนี้นอนให้ซอมบี้กัดกินอยู่บนพื้นก็คือพวกเรา!"
เขายิ่งพูดยิ่งโกรธ เส้นเลือดที่ขมับแทบปะทุ หน้าอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง น้ำเสียงก็สูงขึ้นอีก
"ที่ฉันรำคาญที่สุดก็คือนิสัยนายนี่แหละ! เหมือนจะต้องพูดกันด้วยเหตุผลทุกเรื่อง ต้องชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสีย!
ฉันบอกนายไว้เลย นี่คือวันสิ้นโลก! อ่อนแอคือเหยื่อ แข็งแกร่งคือผู้รอดชีวิต การกำจัดภัยที่ซ่อนอยู่ตั้งแต่เนิ่นๆ ต่างหากคือเหตุผลที่แท้จริงที่สุด!"