สายตาของลู่หนานเกอกวาดไปยังพื้นที่ห่างออกไป ซึ่งยังคงอยู่ระหว่างการกวาดล้างรอบสุดท้าย
เซี่ยหลินหลิน ซางเช่อ เหอหวยจิ่ง... และผู้มีพลังพิเศษธาตุไฟหยานซินคนอื่น ๆ ร่วมมือกันอย่างเข้าขา ล้มผู้มีพลังพิเศษระดับต่ำที่เหลือรอดและซอมบี้ที่เคลื่อนไหวเชื่องช้าลงทีละกลุ่ม
สถานการณ์การต่อสู้ชัดเจนแล้ว ศัตรูที่ยังดื้อดึงต่อต้านก็ไม่ต่างจากตั๊กแตนหลังฤดูใบไม้ร่วง ดิ้นได้อีกไม่กี่ทีก็เท่านั้น...
เธอถอนสายตากลับมา มองไปยังพวกพ้องที่บาดเจ็บเต็มตัวรอบข้าง
“พวกพี่เช่อจัดการทางนั้นที่เหลือได้ พวกนายบาดเจ็บไม่น้อย อยู่ที่นี่รอพี่เหวินชิงรักษา อย่าขยับไปไหน! พวกเราไปดูทางพี่ชายฉันก่อน!”
ฉือหยานโจวกับคนอื่น ๆ พยักหน้า “ได้”
เสียงปีกกระพือที่คุ้นเคยดังมาจากท้องฟ้า
กังจื่อกำลังแบกเหวินชิงกับอวี๋เว่ยบินตรงมาทางที่พวกเขาอยู่
ลู่หนานเกอไม่รอช้า “ไปกัน!”
พวกเขาเพิ่งออกไป นกแก้วมาคอว์ก็ร่อนลงตรงหน้าฉือหยานโจวกับคนอื่น ๆ
“พี่เหวินชิง!” กู้ว่านกับลั่วซิงโหยวเห็นเธอแล้วร้องเรียกทันที
“ทำไม... ทำไมถึงบาดเจ็บกันขนาดนี้?” น้ำเสียงของเหวินชิงเจือความสงสาร
กู้ฉีก้าวเข้ามา ยื่นคริสตัลพลังหลายเม็ดให้เธอ “ส่วนใหญ่เป็นแผลที่เนื้อหนัง แต่เสียเลือดมาก พี่เหวินชิง นี่หนานหนานฝากไว้ให้พี่”
“เข้าใจแล้ว” เหวินชิงรับคริสตัลพลังมา “ฉันจะรักษาทีละคน!”
เธอมองฉือหยานโจวที่เสื้อยืดสีขาวเปื้อนเลือด ก่อนจะย่อตัวลงและยื่นมือทั้งสองค้างไว้เหนือบาดแผล