“เธอ!” ลู่จิ่นอวิ๋นตาแดงก่ำด้วยความน้อยใจ “มันจะเหมือนกันได้ไง? ตอนนี้ไม่ใช่เมื่อหลายสิบปีก่อน ฉันกับเธอแต่งงานกันถูกต้องตามกฎหมาย!”
เธออดทนข่มความขยะแขยง ใช้ชีวิตอยู่กับชายหญิงคู่ชั่วที่ไร้ศีลธรรมพวกนี้ ก็เพื่อให้มีคนมาคอยปรนนิบัติดูแลไม่ใช่หรือไง?
ถ้าให้เธอทำงาน เธอจะต้องทนอัดอั้นตันใจแบบนี้ทำไมกัน!
“ฉันไม่ทำ! เธอกล้าบังคับฉัน ก็ระวังฉันจะเอาเรื่องของพวกเธอไปโพนทะนา อย่าคิดว่าอีนังนี่บอกคนอื่นว่ามันเป็นลูกพี่ลูกน้องเธอ แล้วคนอื่นจะเชื่อซะเมื่อไหร่!”
ตั้งแต่พวกเขาย้ายเข้ามาอยู่ ก็บอกเพื่อนบ้านซ้ายขวาว่าเยี่ยนเยี่ยนเสียสามี ลูกในท้องเป็นลูกที่เกิดหลังพ่อตาย ครอบครัวสามีไม่ยอมรับ เธอเลยมาขอพึ่งพาลูกพี่ลูกน้องกับภรรยา
เหอเซี่ยงเป่ยไม่ยี่หระ “ตามใจเธอ ถ้าไม่กลัวตายก็ไปบอก เดี๋ยวโดนคนไปแจ้งความ ฉันถูกยิงเป่าก็จะฉุดเธอลงไปด้วย!”
เขาเชื่อว่าลู่จิ่นอวิ๋นไม่กล้าออกไปพูด ไอ้โง่นี่กลัวตายยิ่งกว่าใคร!
เยี่ยนเยี่ยนอยากทำตัวเด่นต่อหน้าเหอเซี่ยงเป่ย เลยบีบเสียงให้เล็กอ่อนหวาน พูดเสียงนุ่มนวลว่า “พี่เซี่ยงเป่ยคะ พี่อวิ๋น อย่าทะเลาะกันเลย แค่งานบ้านไม่ใช่เหรอ? ฉันทำเองได้ อย่าทะเลาะกันเพราะเรื่องเล็กน้อยแบบนี้เลย
เราสามคนช่วยกันใช้ชีวิตให้ดี ดีกว่าอะไรทั้งนั้น!”
ลู่จิ่นอวิ๋น: “…” ใครจะไปใช้ชีวิตกับเอ็ง?