บทที่ 171 คุยกันคนละเรื่อง
ทุกครั้งที่ลู่จิ่นฮวนเดินทางไปแสดงต่างจังหวัดกลับมา เธอจะได้วันหยุดสามวัน
ทุกครั้งที่ได้หยุด เธอจะใช้เวลาทั้งหมดอยู่กับเด็ก ๆ ปีนขึ้นหลังคาเล่น ไล่แมวแกล้งหมา เด็ก ๆ ชอบเล่นอะไร เธอก็เล่นสนุกไปกับพวกเขาทุกอย่าง
เหอฉงหนานหิ้วขนมสองถุงใหญ่กลับบ้าน พอเดินเข้าประตูก็เห็นเมียคนสวยของเขากำลังพาเด็กสิบคนยอง ๆ อยู่ใต้ต้นหวยฮวาเก่าแก่
ผู้ใหญ่หนึ่งคนกับเด็กสิบคนล้อมเป็นวงกลม ไม่รู้กำลังศึกษาอะไรกันอยู่ เสียงอุทานด้วยความตื่นเต้นดังขึ้นเป็นระยะ
เหอฉงหนานรู้สึกสงสัย จึงย่องเข้าไปใกล้เงียบ ๆ
เขาเห็นไส้เดือนตัวอ้วนยาวนับสิบตัวกำลังดิ้นขลุกขลักอยู่บนพื้น พวกมันพยายามมุดลงดินสุดชีวิต แต่พอลำตัวเพิ่งจมลงไปครึ่งหนึ่ง มืออ้วนป้อมหลายคู่ก็ยื่นมาคว้าหางไส้เดือนแล้วดึงออกมา
ลู่จิ่นฮวานั่งยอง ๆ อยู่กลางกลุ่มเด็ก ดวงตากลมใสกะพริบปริบ ๆ เปี่ยมไปด้วยความแปลกใหม่
“พ่อ!”
จินโต้วเห็นเหอฉงหนานเป็นคนแรก เขาร้องเรียกอย่างดีใจแล้วพุ่งเข้าไปคว้าขากางเกงของเขา ก่อนจะปีนขึ้นไปอยู่ในอ้อมแขนได้ในไม่กี่อึดใจ
พอเขาส่งเสียงเรียก ผู้ใหญ่หนึ่งคนกับเด็กอีกเก้าคนก็เงยหน้าพร้อมกัน จากนั้นก็กรูกันเข้ามาหาเขาราวกับฝูงผึ้ง
ลู่จิ่นฮวนแย่งกับเด็ก ๆ ไม่ไหว จึงอ้อมไปด้านหลังเขา ใช้สองแขนโอบคอ แล้วทิ้งตัวนุ่มนิ่มห้อยอยู่บนหลังเขา
เหอฉงหนานเพิ่งกลับถึงบ้าน ยังไม่ทันได้พูดสักคำ ก็มีเจ้าก้อนกลมตัวเล็กตัวใหญ่เกาะเต็มตัวไปหมด
เหอฉงหนาน “...”
เขายกมือประคองบั้นท้ายงอนของเมียตัวน้อย แล้วหันไปมองเธออย่างจนใจ “คล่องแคล่วไม่เบาเลยนะ พรุ่งนี้เริ่มไปฝึกพร้อมจินโต้วกับเหมาโต้วดีไหม”