ลู่จิ่นฮวนไม่รู้ถึงความกังวลต่างๆ นานาที่อยู่เบื้องหลังของชายของเธอ หากรู้เข้า ป่านนี้เธอคงเท้าสะเอวบอกเขาว่า:
“คุณคิดมากไปแล้ว สุขเล็กๆ แค่นี้ ฉันยิ่งมีแรงซนกว่าเดิมอีก!”
แต่เธอก็รู้จักหลักการที่ว่ารู้จักพอเมื่อได้ดี ถ้าทำให้ผู้ชายทรมานจนพังจริงๆ ครรภ์ต่อไปเขาจะให้ความร่วมมือไหมล่ะ?
จิวจิวมองเสี่ยวฮวนเอ๋อร์ที่ดูรอบคอบไปเสียทุกอย่างเช่นนี้ ในใจก็ซาบซึ้งเหลือเกิน
[ฮวนเอ๋อ ขอบใจนะที่ยอมอดทนกระทั่งความต้องการทางกายตามปกติ เพื่อช่วยฉันเลเวลอัป! ต่อไปถ้าเธอต้องการให้จิวจิวทำอะไร ก็พูดมาเถอะ ตราบใดที่อยู่ในขอบเขตความสามารถของฉัน ฉันจะช่วยเธออย่างแน่นอน!]
ลู่จิ่นฮวนนอนตะแคงอยู่บนเตียง มือลูบใบหน้านุ่มนิ่มของพวกบุตรชายเบาๆ ในจิตสำนึกก็หยอกล้อจิวจิว:
“เช่นนั้นฉันอยากให้ต่อไปนอกจากยาประเภทอัปเลเวลและยาประเภทพรสวรรค์แล้ว ยาสามัญทั้งหมดลดราคาให้ฉันอีกครึ่งหนึ่ง ได้หรือไม่?”
เช่นนี้คะแนนที่ประหยัดได้ ก็จะสามารถนำมาซื้อยาประเภทพรสวรรค์ให้พวกบุตรชายได้ทั้งหมดเลย~
ยาพรสวรรค์ถึงแม้จะแพงไปบ้าง แต่ผลลัพธ์นั้นสร้างคุณูปการจริงๆ
ก็เอาอย่างยาอัจฉริยะด้านการเคลื่อนไหวที่ฉันเคยซื้อมา ตอนนั้นฉันกลัวครอบครัวสงสัย เลยให้จิวจิวช่วยแบ่งเป็นสิบส่วนเป็นพิเศษ ทุกเดือนฉันจะป้อนให้จินโต้วรับประทานหนึ่งส่วน
นับถึงเดือนนี้ ก็ป้อนไปหกส่วนแล้ว
ไม่กี่วันก่อนฉันเห็นกับตาตัวเองว่า จินโต้วน้อยถึงกับใช้มือเปล่าดึงคันธนูเล็กจากเส้นเอ็นวัวของเขาได้ ตื่นตกใจจนฉันไม่กล้าป้อนอีกเลยในเดือนนี้!
จิวจิวได้ฟังดังนั้น หายใจแทบไม่ทัน