ความตะกละยังไม่ใช่เรื่องใหญ่ เมื่อเดือนที่มากขึ้น ลู่จิ่นฮวนก็มีอาการใหม่อีกอย่าง ทำเอาเหอฉงหนานเกือบจะสติแตก
“พี่ฉงหนาน ไม่อยากบ้างหรือ เราห่างกันมาตั้งครึ่งปีแล้ว น้องเบา ๆ แค่ครั้งเดียว นะ นะคะ อืม”
ลู่จิ่นฮวนมองตาละห้อยใส่ผู้ชายของตน น้ำเสียงนุ่มนวลออดอ้อน
เมื่อก่อนเขาเองที่เอาแต่ขอไม่รู้จักพอ ตอนนี้กลับกลายเป็นเธอที่ตัณหาพลุ่งพล่าน ลู่จิ่นฮวนได้แต่นิ่งเงียบ แต่ก็จนปัญญาจริง ๆ นี่นา
พอเข้าเดือนที่เจ็ด เธอรู้สึกร่างกายร้อนกว่าปกตินิดหน่อย บ่อยครั้งมีความว่างเปล่าที่พูดยากผุดขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจ อยากจะสูดซับกลิ่นอายของเขาเหลือเกิน
เธอถามจิวจิวว่าเป็นเพราะอะไร จิวจิวบอกว่าเป็นฮอร์โมนระหว่างตั้งครรภ์เปลี่ยนแปลง แถมเลือดลมไม่สมดุล หยินหยางไม่กลมกลืนอะไรอีก อธิบายยืดยาวเป็นชุด
เธอฟังไม่เข้าใจสักประโยค สุดท้ายในหัวเหลือแค่สี่คำ: ปฏิกิริยาปกติ
“ที่รัก เจ็ดเดือนแล้วนะ เราอดทนหน่อยได้ไหม พอเธอคลอดลูกแล้ว อยากให้ฉันทำยังไงก็ตามใจเธอทุกอย่างเลย” เหอฉงหนานพูดอย่างลำบากใจ
“ไม่เอาอะ ตอนนี้เลยนะคะ” ลู่จิ่นฮวนยกเรียวขาขาวเนียนคลอเคลียชายหนุ่ม
เหอฉงหนานแทบระเบิดทั้งตัว สวรรค์รู้ว่าเขาอดกลั้นมาอย่างทรมานขนาดไหน
แต่พอสายตากระทบกับท้องนูนสูงของภรรยาตัวน้อย ก็ยังต้องกดความต้องการของตัวเอง อดทนปลอบโยน
“ฉันช่วยเธอด้วยวิธีอื่นนะ พอเสร็จแล้วเธอนอนดี ๆ ตกลงไหม”
ลู่จิ่นฮวนโกรธขึ้นมาทันที น้ำตาคลอขอบตาเหมือนจะร่วงไม่ร่วง ฟ้องอย่างน้อยใจ: “ไม่เอานะคะ ที่รังเกียจว่าท้องเราใหญ่ไป หมดอารมณ์กันแล้ว... อื้อ...”