เดือนแปดฤดูร้อนอบอ้าวอบอวลทั่วผืนฟ้า เดือนเก้าความร้อนเริ่มเบาบาง เปลวแดดสละความแผดกล้า เมื่อย่างเข้าเดือนสิบ ความร้อนอบอ้าวจากไปสิ้น เหลือเพียงสัมผัสเยียบเย็นของฤดูใบไม้ร่วง
หลู่จิ่นฮวนตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือนกว่าแล้ว (ทั้งคู่แต่งงานวันที่แปดมีนาคม หลังเข้าหอวันรุ่งขึ้นเธอก็กินยาบุตรชาย) หน้าท้องกลมดิกจนเวลาเดินต้องเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า
วันนี้เป็นวันตรวจครรภ์ทุกสองเดือน ท่านผู้เฒ่าเหอ คุณย่าเหอและเจียงอวิ๋นพาคู่สามีภรรยามาที่โรงพยาบาลด้วยกัน
หมอหลิวหงเม่ยคอยติดตามพัฒนาการของทารกในครรภ์มาตลอด ทุกครั้งที่ตรวจ เธอจะรู้สึกตะลึงอย่างลึกซึ้ง
เธอไม่เคยเห็นสตรีมีครรภ์ที่แข็งแรงเช่นนี้มาก่อน ร่างกายสมบูรณ์ไร้ปัญหาใด ๆ!
“ทุกอย่างปกติ เพียงแต่ทารกค่อนข้างใหญ่ เกรงว่าเมื่อถึงเวลาคลอดมารดาอาจลำบาก ลองควบคุมอาหารในช่วงสองเดือนที่เหลือดู พยายามควบคุมให้น้ำหนักเด็กอยู่ในราวหกชั่ง”
เหอฉงหนานเปี่ยมด้วยความกังวลในแววตา รีบร้อนถามว่า “ถ้ากินไม่อิ่ม ถึงตอนนั้นภรรยาฉันจะไม่มีแรงทำอย่างไร? เธอผอมเพียงนี้ หากได้รับสารอาหารไม่พอ จะเลี้ยงดูบุตรในครรภ์ได้อย่างไร?”
คุณย่าเหอและเจียงอวิ๋นพยักหน้าอย่างเห็นด้วย เสี่ยวฮวนเอ๋อร์นอกจากหน้าท้องที่ขยายใหญ่ขึ้นแล้ว ส่วนอื่นแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง!
ผอมเกินไป พวกเธอเป็นกังวลว่าสารอาหารของแม่ตั้งครรภ์ไม่เพียงพอทุกวัน!
“ก็เพราะเธอผอม กระดูกเล็ก จึงต้องระวัง” หลิวหงเม่ยรู้ว่าตระกูลเหอมีฐานะดี จึงอธิบายอย่างอดทน “ปกติสตรีที่ชินกับการทำงานในไร่นา หากทารกเกินเจ็ดชั่งก็คลอดยากแล้ว ยิ่งเจ้าสาวบอบบางเช่นนี้ด้วยแล้ว