ลู่จิ่นฮวนหัวเราะเย็นชา ก่อนจะข่มขู่เธอตรง ๆ ว่า “ลู่จิ่นอวิ๋น เธอเป็นแม่คนแล้วแท้ ๆ ทำไมยังโง่ได้ขนาดนี้อีก คิดว่าพอสามีฉันไปทำงานไม่อยู่บ้านก็จะรังแกฉันได้ใช่ไหม
เขาไปทำงาน ไม่ได้ไปรบกลางสมรภูมิ เขาจะไม่กลับบ้านหรือไง
ว่าไง ถ้าฉันเป่าหูสามีบนเตียง บอกว่าเธอรังแกฉัน เธอคิดว่าเขาจะหาเรื่องเธอไหม”
ลู่จิ่นอวิ๋นฟังจบ หน้าผากชุ่มเหงื่อเย็นเฉียบในบัดดล
จะหาเรื่องเธอไหม ต้องหาเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว!
อย่ามองว่าเหอฉงหนานเป็นไอ้พิการเสียนี่กระไร แต่นั่นมันหลานชายคนโตของตระกูลเหอ ตาแก่กับยายแก่ แถมยังพ่อแม่ผัวของหล่อนอีก ล้วนให้ความสำคัญกับเขาอย่างมาก ไม่งั้นคงไม่เพราะเขาพูดขอแค่คำว่า “ย้ายออกไป” คำเดียว ก็ด่าเหอซือเยว่จนหัวแทบปักลงดินแล้วไล่ออกมา
ดูจากท่าทางเมื่อเช้า เกรงว่าต่อไปคงไม่มีใครมาสนใจเรื่องของหล่อนอีกแล้ว
ถ้าเหอฉงหนานหาเรื่องหล่อน หล่อนเชื่อว่าผู้หลักผู้ใหญ่ตระกูลเหอต้องถลกหนังหล่อนเป็นแน่!
หล่อนไม่เหมือนลู่จิ่นฮวนนี่ เจ้าไอ้ไร้ค่าเหอฉงหนานสามสิบปีไม่เคยแตะต้องผู้หญิงคนไหน อุตส่าห์ได้เมียสาวหน้าสวยมา ก็อยู่ในช่วงหลงใหลได้ที่ พูดไม่ทันไรสองคำ ก็กระโดดออกมาปกป้องแล้ว
ส่วนเหอเซี่ยงเป่ยไม่มีทางออกหน้าให้หล่อนแน่ ถ้าผู้ใหญ่ตระกูลเหอขับไล่สองคนผัวเมียออกไป เหอเซี่ยงเป่ยจะไม่ลังเลเลยที่จะหย่ากับหล่อน!
คิดมาถึงตรงนี้ ในแววตาของลู่จิ่นอวิ๋นก็เปล่งประกายหม่นมืดวาบหนึ่ง
ยังดีนะ ยังไม่ได้ล่วงเกินอีนังแพศยาตัวแสบนี้ให้ตายกันไปข้างหนึ่ง รออีกสักพัก พอไอ้หื่นพี่ใหญ่หมดความหลงใหลแล้ว หล่อนก็จะมีโอกาสแก้แค้นสักวัน!