“กล้าดียังไง!”
เห็นผู้ชายเริ่มเก็บข้าวของจริงๆ เหอซือเยว่ก็พังทลายลงในที่สุด
กู้เสี่ยวซงยิ้มเยาะเย้ย พูดด้วยน้ำเสียงสงบว่า “เหอซือเยว่ ฉันเป็นคน ไม่ใช่หมาของเธอ ฉันจะทำอะไรก็ทำ จะไปไหนก็ไป ทำไมจะไม่กล้า?
ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ในเมื่อในใจเธอดูถูกฉันขนาดนี้ ทำไมไม่ปล่อยฉันไป ปล่อยตัวเธอเองบ้างล่ะ?”
ปีแรกที่แต่งงาน เหอซือเยว่ยังไม่ปากร้ายเท่านี้ สองปีผ่านไป เขารู้สึกว่าหน้าตาผู้หญิงคนนี้ยิ่งดูร้ายกาจขึ้นทุกวัน!
ทะเลาะกับเธอเหนื่อยเกินไปจริงๆ เก็บเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนได้สองสามชุด กู้เสี่ยวซงก็สาวเท้าออกจากบ้านที่ทำให้เขาหายใจไม่ออกหลังนี้ไป
เหอซือเยว่ใช้เวลานานกว่าจะยอมรับความจริงข้อนี้ได้...
——————
ลู่จิ่นฮวนไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับเหอซือเยว่ ตลอดเดือนต่อมา ถือเป็นช่วงเวลาที่สบายใจที่สุดของเธอเลยก็ว่าได้
ครั้งก่อนเรื่องที่ลู่จิ่นอวิ๋นอุ้มลูกมาที่ห้องเธอ สุดท้ายเธอก็เป่าหมอนข้างให้ เหอฉงหนานจัดการได้เด็ดขาดมาก ไปหาเหอเซี่ยงเป่ยทันที ทั้งสองคนพูดอะไรกันไม่มีใครรู้
แต่นับจากวันนั้น ลู่จิ่นอวิ๋นก็ไม่เคยมาหาเรื่องลู่จิ่นฮวนอีกเลย กระทั่งเห็นเธอยังเดินอ้อม
ไร้คนรบกวน ลู่จิ่นฮวนก็สบายตัว ตอนกลางวันไม่ดูหนังสือก็เต้นรำ หรือไม่ก็กอดวิทยุฟังละครปฏิวัติ ที่บ้านยังมีจักรเย็บผ้า เธอก็ใช้เป็น
เพียงแต่ตอนนี้ข่าวท้องยังไม่เปิดเผย ยังไม่ถึงเวลาทำเสื้อผ้าเล็กๆ ให้ลูก